Aaibaar
Bron: uit eigen collectie

Ooit las ik ergens, dat het zich loont om huisdieren te strelen. Elke dag minstens 15 keer aaien en knuffelen, en je wordt er een stuk gezonder van. Huisdieren zorgen ervoor dat ons serotonine- en oxytocinegehalte (een hormoon dat geassocieerd wordt met een goed gevoel en vertrouwen) toeneemt. Ik meen zelfs te kunnen stellen, dat het je ook een bezoek aan een psycholoog scheelt. Daarom ben ik opgegroeid met honden, want zelfs mijn ouders wisten dat het hen kinderen heel veel goeds zou brengen.

Tegenwoordig leef ik met katten. Aangezien een hond vanwege mijn uithuizigheid niet erg zou passen.

Dit setje, feline vriendjes, mocht ik op een dag wat plotseling overnemen van een zwangere buurvrouw, wiens partner zich halsoverkop begon te ergeren aan hun haarverlies. Tussen neus en lippen begreep ik, dat ze elkaar dit setje geschonken hadden voor Valentijnsdag. En dat het een tot dusverre niet-gesteriliseerd broertje en zusje betrof. Bij het woord “zusje” maakte mijn hart even een sprongetje van geluk.

Mijn voorgaande setje, waarvan de rode kater al vrij jong (met 13) zijn leven liet, waren twee immens grote Noorse katers geweest immers. Weinig knuffelbaar. Eigenlijk was ik de enige die ze veilig kon aanhalen. De rest kreeg een knauw en werd wat kattig afgestoten of zelfs gebeten.

Op het moment dat ik broer- en zuslief mocht overnemen, was Sammie reeds 18 jaar oud. Dus pakte ik hem nietsvermoedend op en bracht hem even naar de dierenarts met de vraag of ik hem met de komst van een nieuw setje katten wel zo zou gaan verblijden.

De dierenarts was daarentegen gelijk heel enthousiast. En dus liet ik de twee nieuwkomers binnen. Maar Poeslief die ik al gauw “De Diva” doopte, wegens haar enorme afstandelijkheid en grandeur kreeg het enorm te verduren. Niet van haar broer die zich vrijwel direct gelijkgestemd voelde met de Heer des huizes, Sammie, maar inderdaad was Sammie helemaal niet toegankelijk voor Divalief.

Dat heeft zo’n drie weken geduurd, waarbij ik meerdere malen met mijn handen in het haar zat. Sammie liet Diva met recht alle hoeken van het huis zien. Letterlijk. Ze klom zelfs in de gordijnen, wat ik pas besefte toen ik des morgens een gigantische scheur mocht opmerken.

Tot op de dag dat ik dacht, dat deze man/vrouw-relatie absoluut niet werkte of zou gaan werken, was er plotseling vrede op aarde. Nog steeds mocht Diva zich niet tegen Sammie aanvlijen, maar de plotselinge aanvallen en dat venijn waren verdwenen. Ze tolereerden elkaar ineens. Tot mijn grote geluk. En zelfs toen ik Sammie op zijn 20ste moest laten inslapen van ouderdom, bleef Diva hem steeds maar weer zoeken. In alle gaten en hoeken.

Nog steeds zal dit setje katten niet op schoot komen zitten, maar zijn ze wel altijd in mijn directe omgeving. En weet de Diva me altijd weer te waarschuwen als de kattenbak verschoond moet worden, ze een vers geopend blikje vlees wil, of nog beter: van die heerlijke kattensnoepjes. Ze praat tegen me, uit protest, als ik mijn jas aantrek om de deur uit te gaan. Ze miauwt ook, als ik haar aai en geeft veel kopjes als blijk van intens genot.

’s Morgens als ik mijn ogen open, zit de Diva me steevast op een afstand heel strak aan te staren. En kruipt ze nog even naast me, om haar dagelijkse portie aai- en knuffelbaarheid op te eisen.

Het feest zou nog mooier zijn, als mijn beste vriendjes net zo oud zouden worden als ik, want ik kan me immers niet voorstellen wat een leven zonder hun betekent. Al weet ik dan wel, dat de volgende set feline vriendjes louter uit dames zal bestaan. Dat knuffelige en aaibare van zo’n dikmops heeft immers mijn hart gestolen…

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit:

[mc4wp_form id="449"]