Al vijf jaar (vaderloos)

Al 5 jaar (vaderloos) ~ verWonderVrouw.nl 8
Bron: studiokastanje / Pixabay

In dezelfde verdoofde toestand als dat wij destijds afscheid van je moesten nemen, constateer ik met steeds terugkerende proppen in mijn keel dat dit gemis vandaag reeds vijf jaar duurt. Vaderloos zijn is alsof een wezenlijk onderdeel van je lichaam ontbreekt. Zo voelt dat. Want ik denk steeds vaker dat met jou duizendenéén hersencellen het leven lieten, als was het louter een symbolisch gebaar.

Nog steeds kan ik danig hunkeren naar je gortdroge humor en je pretoogjes die dat verrieden. Dat zachtmoedige gebaar als je mijn knie vasthield. Je verwoede pogingen in de keuken om ons toch ooit eens een gelúkt Kerstbrood voor te schotelen. Soms grinnik ik, als ik besef dat ik mijn eigenzinnigheid in het kokkerellen niet van een vreemde heb, en al die andere eigenschappen die ik stilzwijgend van je meekreeg.

Soms mis ik dat bijzondere van onze gelijkenis te kunnen delen met jou enorm. En nog steeds doemen die momenten op wanneer je ze het minst verwacht.

Soms kan ik je stem en je schaterlachen weer horen. Vaker wel dan niet hoop ik dat de deur opengaat en je weer gewoon binnen zult stappen. En dat we dan samen van dat biertje en nootje even weer tha good ol’ times mogen herbeleven.

Soms laat je je heel even zien in een andere vorm – als veertje – en weet ik dat je toch ergens een deurtje openhoudt.

Ik kan me herinneren dat ik vroeger dacht, dat als je ouder wordt het leven dan toch wel fluks makkelijker zou worden. Het tegendeel is waar; het verlies is Radicaal. De tranen: Oprechter. De herinneringen: Uitbundig. En het gemis: Wreed. Als in rouw…

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

Dit vind je misschien ook leuk...

8 reacties

  1. Mies schreef:

    Te laat ’s nachts om half één om iets beters te verzinnen dan dat je het indringend verwoordt.
    Zeven jaar deze maand voor mij. Ik kan alleen maar koesteren zonder verdriet of pijn te voelen. Het zal voor iedereen anders zijn. Dat moet wel.
    Maar ik weet wel dat die jaren ongrijpbaar snel voorbij zijn gegaan.

    • Irene schreef:

      @Mies: Dank je. En dat is waar, met verbazing constateer ik nu dat het al vijf jaar geleden is. Zo raar…

  2. Natas schreef:

    Echt he…. 🙁

  3. MC Kleuver schreef:

    Altijd moeilijk om iemand te verliezen. De wond blijft. Helen kan alleen door de goede herinneringen te bewaren.

    • Irene schreef:

      @MC Kleuver: Ja, daar heb jij helemaal gelijk in. Gelukkig blijven de herinneringen, en zij zijn het waard om te koesteren…

  4. Dyezzie schreef:

    Zo ontzettend herkenbaar! Prachtig verwoord. Wat jij schrijft over het veertje heb ik met de tijd. Het gebeurt met de regelmaat dat ik om 19:43 uur naar de tijd kijk. En 1943 was het geboorte jaar van mijn vader. Als ik het op mijn mobiel (of anders digitaal) zie staan glimlach ik even en denk ik, “Hallo Papa, Ik hou van je. Bedankt voor je bezoekje.” Voor mij voelt dat fijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: