Als de angst toeslaat

Als de angst toeslaat ~ iPIXtitude.com
Photo by Julie Johnson on Unsplash.com

Vanachter mijn wat chaotische bureautje druppelde onlangs ineens een mail binnen. Het is een reactie op mijn advertentie op Buuv.nl. Graag zou deze man eens wat informatie ontvangen, van mij, over het wel en wee van zijn website.

We maken een afspraak. En als de tijd daar is, heb ik de chaos in mijn huis verstopt achter deuren. Stofwolken zijn, al was het maar voor even, gezogen. En als de intercom luid schelt, werp ik nog een laatste blik in de spiegel. En schrik van mijn schijnbaar nonchalante warhoofd. Nog even frutselend aan mijn haar, een vleugje lipstick, en het moet dan maar, denk ik enigszins vertwijfeld. Het zal nu vast niet lang duren voordat hij bij mijn voordeur is.

De introductie

Als ik de deur met een grote zwaai open zwengel, word ik een lange man gewaar met diep verzonken ogen die respect afdwingen. Half verregend steekt hij ferm zijn wat klamme hand uit ter kennismaking. De heer N. komt binnen met een wat zware boodschappentas, waarin naar eigen zeggen zijn grootste schat verborgen is: zijn laptop.

Snel schenk ik wat koffie in. En probeer ik – op mijn manier wat diepgaand – te peilen hoe ik deze man tot dienst kan zijn door hem gerichte vragen te stellen over zijn business en baan. Hoewel hij allang gepensioneerd is, kan hij zijn werk toch nog niet laten varen. Als psychiater en mediator wil hij nog steeds de mens een leidende en zelfs conflict bemiddelende hand bieden.

Mijn ego kwelt plots

Juist zijn imposante figuur en die enorm diep verzonken ogen vertellen mij, dat er met deze heer weinig te spotten valt. Zijn leeftijd en lengte maken dat ik me zeer gedwee opstel. Er zijn maar weinig mensen die dat presteren, durf ik eerlijk te bekennen. En juist dat dwingt mij zakelijk te blijven, en mijn onderliggende kwetsbaarheden, die knagende onzekerheid en angst te worden ontmaskerd als een totale nitwit, enigszins te verdoezelen.

Na zo’n twintig minuten over en weer te hebben gesproken, kom ik tot de kern. En al gauw hebben we zijn website in het vizier. En alweer raak ik onder de indruk van wat hij zelf reeds gepresteerd heeft. Natuurlijk heeft hij vragen, maar ik kan niet anders dan hem dat kleine beetje onzekerheid wat hij heeft over zijn website te ontnemen.

Binnen dat tijdsbestek en de kopjes koffie door, probeer ik manhaftig mezelf aan te sturen, als was ik totaal niet geïmponeerd door zijn persoon.

Ooit

Soms weet je dat er mensen op je pad komen, waarvan je onverwijld zelf een les leert. Of meerdere. Het is dan alsof de rollen plotseling worden omgedraaid. En ik zeker weet dat ik meer profijt zal hebben aan zijn kennis en ervaring, dan dat hij ooit van mij zal ontvangen. Ergens weet je, dat zo’n manspersoon meer qua leiding en sturing voor je kan betekenen, dan je ooit voor mogelijk zult houden.

En dat op zo’n moment dat je dacht dat je het allemaal zelf kan behapstukken, al twijfel ik daaromtrent nog maar al te vaak. Stiekem. Maar was het niet zo dat er meerdere wegen naar Rome leiden?

%d bloggers liken dit: