Angsthaas, ik

Angsthaas, ik ~ iPIXtitude.nl

Het is mooi. Sneeuw. Echt, ik vind het geweldig als het valt, en mag er wel van genieten als ik me te voet begeef in mijn buurtje. Vooral die eerste dag dat het valt. Daarna mag het van mij spontaan ‘gedelete’ worden.

Dus begeef ik me dan te voet, want ik wandel nog liever duizendenéén kilometer dan dat ik me begeef in een auto of op de fiets.

Als rasechte dramaqueen mag ik wel stellen, dat daar geen reden voor is.

Al ben ik toen ik nog maar net mijn rijbewijs in mijn bezit had, eens in een slip geraakt en op een tegenhelft beland, terwijl een giga-grote truck me tegemoet kwam. Je begrijpt, ik sloeg mijn handen voor mijn ogen en zat heel even – tegen mijn eigen geloof in – te bidden voor een goed einde. Maar wonder boven wonder, gebeurde er n.i.e.t.s. Die vrachtwagenchauffeur laveerde zijn gevaarte doodeenvoudig met een boogje om me heen, en zat waarschijnlijk met een big smile op zijn pokerface te grijnzen om mijn aanblik.

De schrik zat er – toch wel – goed in. Nadien.

Dus stap ik tegenwoordig hikkend en stotend met een boel zenuwen die mijn billen samendrukken van de angst in een auto, maar alleen als het écht móet. Anders niet. Ga ik gewoon wandelen.

Ergens vind ik dat zo zot.

Maar je kunt zelf zo voorzichtig zijn als je wil. En dan een of andere mafkees tegenkomen, die je terstond wat kamikaze lesjes leert. En ik haat dat soort afhankelijkheden. Al kan ik vandaag net zo hard van de trap donderen. Of over een drempel struikelen. Ik bedoel maar.

Dus vandaag trek ik mijn stoute bergschoenen weer trouw aan. En wandel dat het een lieve lust is. Zonder haast. En omdat ik weet dat er voldoende loopafstand overblijft.

Al was het alleen maar om mijn voetafdrukken im Rücksicht te kunnen fotograferen en mezelf te dwingen die witte pracht toch eindelijk eens te gaan waarderen…

%d bloggers liken dit: