Barpraat zonder illusies
Uit eigen collectie

Heel af en toe lijd ik aan HSI – vrij vertaald is dat homo sapiens inanitie – en dan wil ik me even losrukken van deze planeet. Ik fiets dan laat op de avond ijzig kalmpjes richting mijn dichtstbijzijnde stamkroeg, laat mezelf langzaam op een barkruk neerzijgen, en vraag de bartender me iets in te schenken met maakt niet uit wat, als het maar veel alcohol bevat (dat rijmt, maar who cares?).

Ik keek eens om me heen en zag dat gepeupel van divers allooi. En in elke andere omstandigheid zou ik daar graag een observatie van maken, een studie op zichzelf. Dit keer negeerde ik mijn interesse volkomen.

Ik zat aan de bar een beetje te kniesoren als een chagrijnige Gremlin die het liefst in dat donkere hoekje van de bar sigaretten weg stoomt en de zoveelste whisky on the rocks door de strot duwt. Ik denk dat dat opviel. De barkeeper plaatste het drankje op het bierviltje en gaf me een knipoogje. Hij wist echter genoeg over stemmingen van de mensheid dat over het algemeen kroegen bezoekt, om te weten dat hij me even in mijn eigen sop moest laten gaar laten koken.

Maar dat knipoogje van een man die ik natuurlijk never nooit niet zou moeten vertrouwen, dat deed me wakker schudden. Dus dronk ik mijn drankje rap leeg en bestelde daarna een cocktail. Zonder de naam ervan te roepen, het had net zo goed de Mojito kunnen zijn, kwam de barman zelf met de suggestie voor een degelijke cocktail wat mijn bestaansrecht teniet zou doen.

Sex on the beach, doen?’

Weer dat knipoogje. En verdomd dat het me beter deed voelen. Heel even vergat ik mijn smart, zelfs, en startte een geanimeerd gesprek met de beste man over louter futiele onderwerpen met dat dronken ondertoontje, waar ik me nu nog een beetje voor schaam.

We flirtten wat heen en weer, maar ik wist vooraf dat ik het daarbij zou laten. Ik had niet de illusie dat een nachtje wilde seks met deze vreemdeling me weer op het rechte pad zou zetten. En dus, want mijn hemel, kon ik het leven na een uurtje of wat weer volledig aan. En toog als een gelukkig mens weer op huis aan. Half slingerend op de fiets, dat dan weer wel.

Ergens heb ik nu het gevoel dat ik een waarschuwing moet achterlaten. Dames, hoed u voor deze onbeschermde menssoort! Bartenders zijn levensgevaarlijk…

5 Comments

  • Ellie Schmitz
    Posted 12 april 2017 07:46 0Likes

    Ik ben niet van de kroeg en sterke drank, na een glas wijn voel ik mij al licht in het hoofd, maar heb wel genoten van dit verhaaltje, het was zelfs alsof ik van een afstandje toekeek πŸ˜‰

    • Irene
      Posted 12 april 2017 07:51 0Likes

      @Ellie: Verhaaltje? Het is Γ©cht waar gebeurd! πŸ˜‰ Dank je wel…

      • Ellie Schmitz
        Posted 15 april 2017 01:00 0Likes

        Daar heb ik niet aan getwijfeld …

  • Mies Huibers
    Posted 13 april 2017 00:31 0Likes

    Ik zie het gans voor me. Dat is het leuke altijd als het lekker neergepend is.

    • Irene
      Posted 13 april 2017 16:32 0Likes

      @Mies… Nou je weet me wel te laten blozen. πŸ™‚ Dank je wel…

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit:

[mc4wp_form id="449"]