Bevrijding

B

Destijds liep ik – nog nietsvermoedend – het klaslokaal binnen. Die was ingericht met grote posters zoals de afbeelding hierboven. Voor een 11-/12-jarige is dat een schrikbeeld, kan ik je vertellen. De hoofdmeester deelde allemaal mapjes uit met de slogan ‘Tweede Wereldoorlog 1940-1945 en de Bevrijding’. We mochten de inhoud openen en vrijwel tegelijkertijd begon meester met dat horrorverhaal.

Ik mag wel stellen dat ik – en de rest van de klas – door onze nog onbevangen jeugdigheid heftig schrokken van zoveel misère, en dat ik nog steeds zwaar onder de indruk ben van al die verhalen die zich openbaarden in dat mapje. De hoofdmeester had zelfs een tv ingezet, waarop voor ons – en waarschijnlijk de rest van de wereld – weerzinwekkende documentaires over deze oorlog werden vertoond.

Ook thuis raakte ik er niet over uitgepraat en stelde 1.001 vragen over het wel en wee, en wat zich ook binnen onze families wellicht had afgespeeld.

Mijn vader was 7 toen de oorlog begon, en herinnerde zich met name dat er weinig tot geen eten was en vooral de luchtaanvallen ’s avonds. En dat hij een paar keer gedwongen werd stil te blijven staan en mee te kijken, als er op straat iemand door de nazi’s werd geëxecuteerd. Dat was zo’n indringend beeld, dat hij voor de rest van zijn leven een absolute afkeer voor wapens had. Wij kregen als kind zelfs geen plastic speelgoed dat moest doorgaan voor een wapen, maar dat terzijde.

Mijn moeder herinnert zich vooral ook luchtaanvallen en bominslagen, vandaar haar ongemak met donkerte buiten, de rest van haar leven. Nog steeds luistert ze gespannen als de wind eens een volumineus kabaal doorgeeft als een vliegtuig daarboven de landing inzet. En dat haar vader vaak afwezig was, omdat hij moest onderduiken, maar dat hij dan terugkwam met voedsel, wat hij kreeg van een boer. Ze vertelt, dat haar oudste zusje een keer thuiskwam van school, en toen ze net binnen was haar school werd gebombardeerd. Er moet wel een engeltje hebben gezeten op haar schouder, die dag.

Omdat mijn moeder de dag voor 5 mei 1945 jarig was, mocht zij samen met haar buurjongetje, verkleed als bruid en bruidegom, een parade leiden. En dat de uiteindelijke Bevrijding een groots feest was dat ze zich allebei nog heel goed zouden heugen.

Maar als altijd bleven ze ook daaronder heel nuchter, want ja, daarna moest het land weer opgebouwd worden en dus toog iedereen hard aan het werk. En hoewel ik een grenzeloos respect heb voor een ieder die dit land weer op poten heeft gezet, sindsdien, besef ik dat de mens zoveel veerkracht en inzet kan leveren, om deze real life nachtmerrie gewoonweg tijdelijk te verstoppen in een donker hoekje van het geheugen en daarnaast nog een zo normaal mogelijk leven te op de rit te krijgen. Kudo’s daarvoor. Heel veel kudo’s…

Over mij

Irene

Als ik wat eenvoudige kreten roep als opgeruimd, energiek, niet snel gek te krijgen, humoristisch, betrouwbaar, oplossingsgericht en dat mijn haar altijd goed zit, krijg je al een aardig beeld van me. Liefst ben ik de hele dag creatief bezig met anything visual zoals logo’s, webdesign en -ontwikkeling. Kan niet buiten mijn iMac, iPhone en iPad, maar liefst ook niet zonder een biertje, nootje en chipje. Zolang gezelligheid maar troef is…

Ik wil reageren

Follow

Get the latest posts delivered to your mailbox:

%d bloggers liken dit: