Bliksemafleider

B

Soms zit ik wat verslagen voor me heen te turen. En overvalt me plotseling een intense triestheid. Dat komt ervan als je die speelbal bent, of wordt, van de gebeurtenissen om je heen. Een ziekte als kanker, ouders die tegen wil en dank die ellendige ouderdom verkrijgen en je eigen persoonlijke kwaaltjes. Ze zijn nu eenmaal niet leuk.

Maar al te vaak constateer ik dat ikzelf – tegen wil en dank – het zonnetje in huis wil zijn. Mits ik daartoe in staat ben. En dan ineens besef ik, dat ik – ook ik – te afhankelijk ben van factoren die buiten mij om gaan. Ik ben afhankelijk van input. Van anderen. Zonder positieve factoren of positieve feedback om me heen, krijg ik zelfs ‘last’ van af en toe depressieve gedachten.

Ik zweer ze eruit. Door mezelf continu bezig te houden met afleiding. Werk. Bezig zijn. Want, je beseft immers dat door jezelf aangenaam te verpozen er een soort van constructiviteit wordt ingebouwd. Wat heeft het voor zin, immers, te verdwalen in negativiteit? Je weet en voelt dat je gedachten soms wel de overhand mogen krijgen, maar soms ook niet. Niet alle gedachten zijn immers even mooi. Evenmin zijn ze allemaal even gewenst.

Dus werk ik. Blijf ik bezig. Alsof ik de Hemel verzoek om een soort van bliksemafleider aan te bieden, die het leven weer – al was het maar heel – even doet relativeren.

En dan komt dát moment. Je was vergeten je gedachten met iemand te delen. Je hield ze bij jezelf. Alsof je ze niet kon of mocht toevertrouwen aan die ander. Alsof je je schaamde voor je eigen gepeins en gevoelens.

Totdat je niet verder meer kunt. No man is an island, immers. Ik ben en blijf afhankelijk als mens. Dus dan is het: lang leve de mogelijkheid om je te uiten.

Maar als ik heel eerlijk ben, uit ik me nóg te weinig. Het is alsof die plotselinge immense triestheid en de speelballen der natuur, je even de tijd gunnen om je te doen inzien hoe het werkelijk waar met je gesteld is. En dat het wel oké is om er een gevoel bij te krijgen. Of meerdere.

Totdat je tot de ontdekking komt, dat dat robbertje vechten eigenlijk die bliksemafleider was tussen verstand én gevoelens. Dat heeft zijn genade door laten sijpelen, en als resultaat mogen de emoties dan eindelijk weer doorkomen.

Mijn emoties krijgen een gedegen plek en leven dan eindelijk weer op. Voor mij, bij mij, voor die ander én bij die ander…

Over mij

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

4 Reacties

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Door Pix
%d bloggers liken dit: