• Menu
  • Menu

Pix goes 120 words

Pix goes picsless (huishoudelijk)

Plaatjes bij een blogpost zijn leuk. Zonder meer. Het vrolijkt de boel gelijk op. Heb wel vaker op het punt gestaan ze allemaal te verwijderen en me te focussen op alleen tekstueel, maar naar aanleiding van diverse polls durfde ik het nooit goed aan. Nu wel. Want weet je, ergens ben ik het er stiekem niet mee eens, dat ik als blogger die wezenlijk louter wil...






Groei

Voor ‘t eerst ben ik blij dat ik niet naar een kapper kan. Ik ga voor de groei. En zelfs mijn moeke – en dat is écht een compliment – roept, dat het me op deze lengte het best staat. Want mensen, al mijn hele leven wens ik lang haar. En omdat ik het halverwege altijd weer verknal, wegens geen geduld en te veel opties voorhanden, is het dus meestal...






'Overbodigheid, die stoort'

Wie mij in het echte leven goed kent, weet dat ik een vrouw ben van weinig woorden. In principe vind ik het al een opgave een blogpost van zo’n 300 woorden te vullen. Dus ik geef je liever direct de kern van het verhaal. Vaak ontdek ik na het herlezen van mijn innerlijke geworstel, dat er wellicht toch wat extra uitleg benodigd is. Terwijl elk woord, extra, er...


























Herfstregens

Die vroege donkerte tijdens deze regenachtige dag omarmt me als een warme deken. Liefst zou ik het hele jaar Herfst vieren. Ik omarm de krachten der natuur, vooral nu en als het hevig stormt. Ik vind een paraplu een tamelijk kinderachtige verdediging. Alsof die paar druppels water je zouden doen smelten of teniet doen. Dus laat ik het altijd weer thuis. Ik kan zelfs...






Natuurlijk wantrouwen

Al het nieuws lijkt momenteel een gigantische impact te hebben, ware het niet dat er bij mij een ietsiepietsie wantrouwen heerst. Immers, achter alles wat je hoort of leest, lijkt een soort van verborgen agenda te zitten. Neem nu onze rijzende ster Greta Thunberg, ook daarachter schuilt dan weer een reusachtige marketingmachine. Subjectiviteit heerst. Objectiviteit...






Overdreven optimisme

Je kent ze wel, die mensen die altijd reageren met: ‘Nee, geen last van!’, als jijzelf gewoon – doodgewoon – eenvoudig en eerlijk bent door een oprechte statusverhandeling te geven op de vraag hoe het nu met je gaat. ‘Het leven is toch ge-wel-dig?!’ is hun stelselmatige respons. Waardoor je gelijk de neiging krijgt om ze eens flink...