Pix goes Fiction

In de handboeien

Ik ging naar huis na die verrekt moeizame dag op kantoor. Die wat intensieve en superirritante gesprekken met die twee armzalige belastinginspecteurs, die bijna elk kwartaal langskwamen om zelfs mijn derrière met een microscoop door te lichten, hadden mij en mijn dag ietwat gesloopt. Ik zag ze daar al staan bij mijn voordeur. Twee dienders. Politie-materiaal. Ik keek ze eens aan, …

Over hoe ik ietwat vertraagd pas kind werd

Natuurlijk koos ik na jaren van niet-bezielend werk, voor die opleiding tot Kraamverzorgende. Het was voor mij de ultieme manier om er zeker van te zijn dat je na je werk de kersverse ouders kon achterlaten met zo’n blèrende en luiers-vol-ongein-vullende baby. Want ik hield niet echt van de wat grotere kinderen. Ze vroegen me te veel. Ze ratelden maar door. …