Dé foto die ik nog niet heb gemaakt

Dé foto die ik nog niet heb gemaakt ~ iPIXtitude.com
Afbeelding van Iatya Prunkova via Pixabay.com

Het was dinsdag in de namiddag. Zo tegen dat verrukkelijke schemertijdstip aan. Heel even werd ik gevangen door een overweldigend mooie zonsondergang daar buiten. Ik pakte mijn smartphone, maar kon het hier thuis toch net niet goed vangen. Dat prachtige schouwspel. Als ik die foto wel genomen zou hebben, dan zouden de daken van de omringende huizen en dat topje van die kalende boom het geheel teniet hebben gedaan. Dus nam ik die foto maar niet.

Ik sprak met mezelf af, dat ik voortaan rond schemertijd met mijn cameraatje, wat al gruwelijk oud is, op jacht zou gaan naar eenzelfde schouwspel. En zodoende de mooiste foto die ik ooit van mijn leven, dit leven, zou nemen. Maar al wat er gebeurde, eenzelfde soort kleurenspel, dat indrukwekkende, verscheen niet meer. Althans, niet gedurende deze week.

Het grappige is, dat ik continu tegen dat soort situaties aanloop. Wil ik im Moment dé foto nemen, ben ik net te laat. Grijp ik er weer naast.

Het is van de zotte dat ik me op de juiste momenten nou niet even concentreer op dat vastleggen ervan. Zo vervliegt dat geluksmomentje als pardoes in het oneindige geheugen. En voor je het weet, kun je je dat zelfs niet meer herinneren.

Ooit ga ik een heuse foto-cursus volgen. Hoe daarop alerter te zijn, hoop ik. Zelfs met een smartphone. Want met deze iPhoneX moet fotograferen toch van dusdanige eenvoud zijn, dat het mij zelfs zal lukken. Ooit.

Het punt is dat ik me soms wel eens geneer, als ik weer ‘es alles uit mijn handen wil laten kletteren om dat ene moment toch even vast te leggen. Dan weet ik, voel ik, dat dit zo’n supermomentje was. Dat ik mezelf niet mocht laten ontglippen.

Dat verloopt bijna parallel aan dat geluksmoment, die ik af en toe opspaar om later als ik groot ben, met grootse voldoening op terug te kunnen kijken.

Want ook dat geluk, immers, schuilt in een heel klein hoekje…

%d bloggers liken dit: