De uit-knop

D

Ik kijk de laatste tijd nog maar weinig tv, moet ik eerlijk bekennen. Dus ik heb die uit-knop wel gevonden, inmiddels. En ik heb ook niet het idee dat ik iets mis. Al heb ik af een toe een deerlijke behoefte aan ouderwetse cartoons als The Flintstones des morgens bij het opstaan, en vooral veel lachen met sitcoms ’s avonds.

Maar wat moet je als zelfs The Big Bang Theory ermee ophoudt en je nu steeds een herhaling voor je kiezen krijgt? Of nog erger een voetbalwedstrijd, wat blijkbaar de grootste prioriteit krijgt (van Veronica).

Voorbij de tijden dat ik me intens kon vergapen aan The Bold and The Beautiful, waarin meestal twee vrouwen als kemphanen tegenover elkaar stonden, om de gunsten van louter één man. Voorbij de gezapige blikken over en weer als er weer eens geen gedegen teksten konden worden gevonden. Voorbij alle andere Dallasties, die me nu niet meer kunnen bekoren.

Deze blogpost begint al aardig te lijken op een klaagzang. En dat is het min of meer ook. Het lijkt erop dat ik een beetje mijn ei kwijt ben qua programma’s op tv, terwijl ik minstens 100 kanalen kan afspeuren naar iets anders interessants of leuks.

Wat ik altijd al een beetje mis, zijn de over the top backstage documentaires of films over onze Rock ’n Roll sterren, these days. Je-weet-wel, een Pete Townshend (van The Who) die zijn gitaar tot mors slaat, waarschijnlijk omdat hij voordien een weinig te veel aan drugs en drank heeft gehad. Dat. Veel sex, drugs & rock’n roll, dus.

Maar zelfs daar – in dat wereldje – gebeurt heden ten dage niets óf men weet het beter te verbergen! Want als je de kranten er op na slaat, is iedereen maar zo reuze braaf dezer dagen. Men lijkt allemaal zo begaan met het milieu en zelfs maatschappelijk of politiek geëngageerd.

En dan blijkt Gordon zo’n lifestyle te hebben gehad, en wil beter, voor zolang dat duren mag. Maar ook die verhalen hoor je pas achteraf, terwijl hij voorheen werd afgeschilderd als een halve idioot (lees: iemand gezegend met een gevoel voor humor) met een verdraaid goed hart.

Maar misschien moet mijn eigen levensknop wel áán, dat wil zeggen: op z’n kop en spannender. Al behoud ik forever die interesse én nieuwsgierigheid naar hoe anderen dat nu toch doen!

Over mij

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

Ik wil reageren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Door Pix
%d bloggers liken dit: