Dikke vette getekende chagrijnigheid

Dikke vette getekende chagrijnigheid ~ iPIXtitude.com
Uit eigen collectie

Gehaast legde ik mijn boodschappen neer bij de check-out, en werd wat chagrijnig begroet door de caissière. Het was niet eens zo druk, maar er kon werkelijk geen glimlach vanaf.

Inderhaast vroeg ik me af, of het misschien lag aan haar dik aangezette wenkbrauwen. Want die zwaar gemake-upte wenkbrauwen lijken altijd op onweer te staan.

En dat noopte me tot een diepere analyse. Haar hele uiterlijk was verdomde perfectionistisch. Ze had een mooi gelijkmatig gezichtje, waarbij letterlijk alles klopte. Men roept wel eens dat mensen die een zeer synchrone uitstraling hebben, worden gerekend tot het ‘mooiere’ type. Deze vrouw was werkelijk een plaatje, wat ze met dat vele make-up nog extra accentueerde.

‘Wilt u de bon?’ vroeg ze wat ongeduldig na het afrekenen.

‘Ach nee,’ zei ik. ‘Ik vertrouw je wel op je blauwe ogen.’ Terwijl ik allang gezien had, dat ze bruine ogen had. Maar kreeg (nog steeds) geen glimlach als antwoord. Louter die boze blik. (‘Ze zijn bruin, dombo!’ Dat hóórde je haar denken.)

Iets diep binnen in mij krijgt dan zin om zo’n kind (nog) eens flink te onderhouden. En dan niet eens over dat stukje klantvriendelijkheid, maar ik krijg spontaan zin om eens dóór te vragen waar die ontiegelijke onvrede of ontevredenheid dan wel vandaan komt?!

Was ze – net als ik – die ochtend met een kater wakker geworden na het lezen van de verkiezingsuitslag? Was ze soms familieleden verloren door de aanslag afgelopen maandag? Of vond ze haar baantje toch niet zo leuk, misschien, wat het meest voor de hand liggende antwoord leek?

Als afscheid schonk ik haar mijn liefste glimlach en grinnikte erom. Zolang die volmaakte jeugdige nukkigheid zo’n chagrijn verspreidt, laat ik mijn borstelige wenkbrauwpartijen maar in serene rust…

%d bloggers liken dit: