Einzelgänger, ik!

By Posted on 2 min read 13 views

Ik vind mannen heel leuk. Alle mannen. Vrouwen ook, dus ook alle vrouwen, bij-de-weg. Maar ergens is er bij mij iets mis gegaan. Ik denk dat m’n ouders een vluggertje hadden destijds en dat knopje ‘relatie willen’ vergeten zijn. Ik maal er niets om. Ik ben een Einzelgänger. Dat weet ik, voel ik. En bij dezen accepteer ik het volkomen. Nu de rest van de wereld nog.
Vorige week nog, bespeurde ik bij mezelf veel rondom mijn hoofd dansende vraagtekens. Ik had een date. Maar toen dat afspraakje daar was, begon ik ineens me af te vragen met veel uitroeptekens, waarom ik dat gedraai om die ander heen ook alweer wilde. Als het nou een vrolijk dansje met elkaar was, spontaan, in allerijl een must-do geknutselde meeting, dan had ik me er waarschijnlijk nog wel bij neer kunnen leggen. Maar niets van dat alles, ik vroeg me zelfs af, waarom zit ik hier en ga ik iemand ontmoeten met het oog op de liefde.
Ik vind het zelfs vergeefse moeite om te snuffelen aan die ander. Iets leuks te ontdekken wat me boeit. Of samen nog meer tijd te willen doorbrengen. Ergens denk ik, laat maar. Het interesseert me niet veel. Het heeft voor mij geen zin om te bepalen of die ander juist mijn tegenpool is, of op me lijkt. Of die ander op zoek is naar een gelijkwaardige relatie of juist niet. Wil ik dan wel een relatie?
De meeste mensen verklaren me voor gek. Al járen. Terwijl sommigen juist zeggen jaloers te zijn op mijn vrijheid. En dat zijn dan voornamelijk mensen in een relatie.
En dan ineens, is daar dat besef. Ik ga het niet meer doén, daten!
Ik denk dat ik er niet gebakken voor ben. En mijn kop staat er ook niet naar. Ondanks die tijd in het verleden dat ik dacht dat ik mezelf in andermans schoot wilde werpen en zeggen: “Maak me gelukkig!”
Eindelijk is het besef daar, dat ik mezelf reeds lang gelukkig voel. Alleen. Niet met die ander, niet vanwege die ander. Ook niet vanwege dat greintje ijdelheid dat nog binnenin me leeft. Maar gewoon voor mezelf, en toestaan dat ik er geen behoefte aan heb.
Alleen willen zijn is wat mij betreft geheel okee. Ik heb die ander niet nodig om me dat te vertellen. Dat geluk te ervaren is mijns inziens niet louter een kwestie van omdenken, maar voelen.

XOXO
signature

What do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

7 Comments
  • Liesbeth
    20 december 2015

    Het is heerlijk om thuis te komen en te zijn in je eigen huis! Mét alle voors en ondanks alle tegens.
    Mooie ontdekking dus.

  • Ximaar
    20 december 2015

    Zelf heb ik nooit wat aan daten gedaan. Ik ervaar dan ook geen problemen van het bij iemand moeten zijn. Eerder krijg ik het benauwd van die gedachte. Ik vind het prima om mensen te ontmoeten, maar niet dag in dag uit dezelfde om me heen.
    Ik heb een tijdje min of meer mantelgezorgd voor mijn vader. Ik sliep daarbij op een ruime bovenkamer van zijn aanleunwoning. Maar we hadden wel een handige ploegendienst om niet de hele dag bij elkaar in de weg te lopen. Hij was een ochtendmens en had zijn dag van 06:00 tot 21:00. Ik was een avondmens van 10:00 tot 02:00. Kortom de late avond had ik het rijk alleen.

  • Paul
    20 december 2015

    Het klinkt als een peptalk voor jezelf. Ondanks dat ik nu een fijne relatie heb, vond ik het daten verschrikkelijk. Altijd het aftasten, afvragen of ik mezelf kan zijn. Lastig vond ik maar. Dus ik begrijp je wens om een einzelganger te blijven. En daar is niets mis mee.

%d bloggers liken dit: