En de cursor, die knippert geduldig

4

De laatste tijd staar ik iets te vaak naar een loos knipperende cursor. Ik heb wel verhalen, maar hoe dan ook, ik vertrouw ze – nog – niet toe aan deze blog. Het lijkt wel, alsof die jengelende tijdsfactor me niet veel doet. Wat nogal raar is, want als ik met een deadline te maken krijg, dan wist ik het wel. Ondertussen concentreer ik me op wat mijn brein me wil vertellen.

De tijd echoot voor me uit. Dat ervaar ik al sinds het prille begin. Dat er een echo zit als je het woord tijd uitspreekt. Ooit gehoord? Net als wanneer je de Engelse variant uitspreekt: ‘Time’. En ineens begrijp je dan de bedoeling van een uitspraak als: ‘Only time will tell!’ Die echo, dat uitstel, omdat je ergens wel vermoedt dat je nu nog achter feiten aanloopt. Dat gevoel – ken je dat? – dat ik soms in afwachting ben van iets, het maakt niet uit wat, maar omdat ik dus dat gevoel heb ergens middenin te zitten… Aarzel ik – vooralsnog – om loze kreten te doen.

Terwijl je het wel himmelhoch jauchzend zou willen uitschreeuwen. Juist omdat je denkt, voelt, ervaart, weet. Je lééft.

Maar niets van dat alles. Ondertussen heerst er stilte, in dit huis, vanuit mijn binnenste, vanuit dit blog, vanuit mijn brein. En arrghhh, ik heb zo veel te melden, dacht ik. Ik weiger dan ook de radio of tv aan te zetten, te bang dat ik mijn eigen breinstem overschreeuw. Ik wil mezelf soms hóren denken. Ik wil dat gesprek met mezelf blijven aangaan.

Soms – voor heel even – dringen er dan toch andere geluiden door. Een hond die de hele dag alleen zit, in tegenover liggend appartement, en jankt. Dat janken gaat door merg en been, kan ik wel stellen. Soms heb ik de neiging om deze hondenbezitters mijn waarheid te vertellen over het sneue leven van hun hond als zij de hort op zijn, maar doe dat niet omdat zij dat vast wel beseffen. Dat terzijde.

Die stilte, binnenin, die maakt niet dat ik mijn blog verwaarloos, louter dat ik voor heel even werd afgeleid.

 

 

 

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

Dit vind je misschien ook leuk...

4 reacties

  1. Wat prachtig geschreven. Op dit moment zit ik in de woonkamer te typen, omdat mijn hond de trap niet opkan en ik hem niet alleen wil laten. Het is inderdaad sneu dat sommige honden niet de tijd en aandacht krijgen die ze verdienen.

  2. Pix schreef:

    @Desiree: Dank je wel en welkom hier. Ja inderdaad, dat is één van de hoofdredenen dat ik dus geen hond heb, hoe graag ik ook wil en hoe leuk ik ze ook vind… 🙂

  3. Paul schreef:

    Irene, prachtig verwoord weer. Ik ben er van overtuigd dat je niet naar woorden hoeft te zoeken, ze vinden jou vanzelf. Dus gewoon geduldig blijven!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: