Even over die wespenplaag

Even over die wespen ~ iPIXtitude.com
Uit eigen collectie

Het is inmiddels een gekrioel van jewelste in dat bakje. De wespen komen nietsvermoedend op die heerlijke limonade-geur af. Weten zich in het bakje te wurmen, en daarna begint voor hun de slag van leven op dood.

Ik kan het heel slecht aanzien. Want als ik dit gevecht gewaar word, heb ik de neiging ze direct te bevrijden. Kunnen zij het helpen dat ze geboren zijn als insect, immers?

Maar natuurlijk word ik nooit gestoken, vandaar mijn wat vredelievende achting richting wespen en overig ongedierte. Ze kennen hun plek bij mij, da’s wel duidelijk. Getuige het weinige prikken, want mijn bloed smaakt blijkbaar niet fijn. Kan ook niet anders, want ik rook en drink gestaag verder. En ook daar maak ik geen bezwaar tegen, maar dat terzijde.

En ach, als ik eens buiten zit te eten, komen ze geheel frank en vrij mijn welriekende voedsel eens aftasten. Ik laat ze. En sla dus nooit in paniek. Houd wel mijn mond stijf dicht, want uiteindelijk ben ik ook niet van de gekke. Heb geen zin in een angelprikje op mijn tong of ergens achterin mijn strot.

Mijn herinneringen aan Maya de Bij uit mijn jeugd staan me nog al te levendig voor de geest. Ergens weet ik dat ook wespen dat doel in het leven hebben. Dus mijn mening is dan: ‘Live and let live’.

Dat gevoel van Karma leeft heel heilig bij mij.

Ooit namelijk, ontwaarde ik een wespennest in een lamp à la balconia. Ik zei nog nadrukkelijk dat ook zij hun plekje op aard’ nodig hadden. Maar dat die gewiekste buurman, die daar wel raad mee wist, middels dat vlammetje een regelrechte ramp veroorzaakte. Het was achteraf maar goed, dat ze niet met zich lieten spotten, dacht ik nog.

Sindsdien houd ik me heel koest. En vredig in hun nabijheid, dat ook.

%d bloggers liken dit: