Gesloopt

Gesloopt ~ iPIXtitude.com
Photo by Dickens Sikazwe on Unsplash

Ergens in de verte wuiven boomtoppen sereen mee met de zwoele middagbries. Een meeuw vliegt voorbij, terwijl hij geluiden produceert alsof hij me uit- dan wel toelacht: ‘Mhuhahaha.’ Binnen lig ik voor pampus. Uitgeput. Een ieder die nu nog wat van me wil, zal het antwoord krijgen: ‘Vandaag even niet meer, want ik heb het letterlijk in of op mijn heupen!’

Want de afgelopen week heb ik zo ongeveer zo’n 5 grote houten bakken met ongeveer 60 liter grond en hydrokorrels inhoud per stuk gesloopt en geruimd die nabij de status van verpulvering waren. En echt, voortaan draai ik er mijn hand – en moeie benen – niet meer voor om. Letterlijk. Want mijn heupen en rug vertellen me nu dat het wel eventjes genoeg is. Zo.

Al moet ik eerlijk bekennen dat ik er wat huiverig aan begon. Het is dat soort tegenzin, dat je wanneer je eenmaal dat laatste stukje hout stuk trapt, met het grootste genoegen terugkijkt, op wat je werkelijk waar weer hebt geklaard. En dat je dat – zelfs zonder tussenkomst van sterke mannenhanden – ook best aankunt. Al verliep het wat hortend en stotend. Al weigerde die ingezakte wervel in mijn rug af en toe alle medewerking.

Maar goed, er blijft nog wel wat puinzooi liggen, nu, die richting de stortplaats moeten. En ik weet, dat dit niet binnen één ritje geschied is. Maar ook hier geldt, dat je ziet hoe de tuin opknapt en hoe sereen de planten in hun nieuwe bakken voort mogen woekeren. En groeien en bloeien, alsof deze plek louter voor hun bestemd was.

Want hoera ende hoezee, wat knapt de tuin van di Mama er weer van op, zo vlak voor haar verjaardag. En wat ben ik blij en opgelucht dat ik deze klus – hoe dan ook – toch heb opgepakt en volbracht.

En als we eenmaal klaar zijn met deze klus, waagt moederlief het die voor haar zo belangrijke stelling te poneren: ‘Dat het zo gezellig is, samen, buiten te klussen.’ Ik knik maar ‘es geruststellend, alsof ik het grondig met haar eens ben. Inwendig weet ik wel beter…

%d bloggers liken dit: