Hit the road

H

Laat het aan mij over om naar Maastricht te rijden via de Afsluitdijk. Mijn richtingsgevoel en topografische kennis heb ik ooit ergens opgeslagen in dat korte geheugen wat mettertijd wat deukjes heeft gekregen, vermoed ik. Toch vind ik niets fijner dan in de auto stappen met een of ander doel en de snelwegen onveilig te maken. En gisteren had ik dat doel, een bezoek brengen aan een voormalige buuf, ergens centraal in dit land.
Gelukkig kwam de smartphone voor mij op tijd, en daarmee de aanverwante applicaties, zoals Waze en zelfs Google maps, roep ik altijd. En ik schreef daar al eens eerder over, want natuurlijk blaas ik liever iedereen omver met mijn volume van die typisch kneuterige roadsongs, alleen geïnterrumpeerd door wegaanwijzingen van zo’n sexy navigatiestem. Ik vrees echter, dat ik, doordat ik luid mee vibreer op de muziek, dan nooit op tijd zal arriveren.
En zo gebeurde gisteren, vanzelfsprekend, waar ik min of meer al een beetje bang voor was. Mijn telefoon raakte oververhit ergens halverwege en deed niets – maar dan ook niets – meer. Als ik dan op een snelweg rijd met nauwelijks een clou of idee wanneer ik ervan af moet, of zonder die tijdelijke parkeerplek naast de weg, ga ik aardig op nog hetere kolen zitten. En het transpiratievocht druppelde al tierig weg. Zelfs het kussen waarop mijn kerngezonde derrière was gezeteld, was volgens mij al aardig aan het wegdrijven.
Nog afgezien van de temperatuur buiten, want die was ook al gestadig opgelopen, maar door deze strakke oververhitte actie van mijn feun, was ik stellig in de overtuiging dat ik binnen het uur ergens in een gehucht in Twente zou belanden. En waar lag Twente ook alweer? Was dat nog in Nederland, wel, of al over de grens? Ik bedacht me nog net op tijd dat ik vast mijn paspoort niet nodig zou gaan hebben.
Dat terzijde.
Ineens werd het donker doordat wolken zich samenpakten, en ergens daartussenin, werd een soort krater gelanceerd. Vanuit dat gat ontstond een prachtig samenspel van zonnestralen en heel veel licht. Zó fel en zó mooi, dat ik wenste dat ik dat plaatje had kunnen schieten met die verrekte oververhitte feun, die dus niks meer deed. En dat ik bijna vergat mijn aandacht bij de weg te houden. En aldus bijna een aanrijding veroorzaakte.
Druppels regen vielen op mijn voorruit. Grote druppels, met daarin kleine regenboogjes, omdat mijn auto onder dat gat met licht en prachtige zonnestralen reed. Nee, ik verzin het niet, maar even dacht ik, dat ik net als Scotty, gewoon zou worden ‘op ge beamed‘ via die krater ergens halverwege de horizon. En ergens, is het dan een teleurstelling als dat dan niet gebeurt.
Vlak daarna verscheen dat bord aan de rechterkant van de snelweg. ‘Lelystad: 5 km’. Ik was – hoe dan ook – weer gered…

About the author

Irene

Als ik wat eenvoudige kreten roep als opgeruimd, energiek, niet snel gek te krijgen, humoristisch, betrouwbaar, oplossingsgericht en dat mijn haar altijd goed zit, krijg je al een aardig beeld van me. Liefst ben ik de hele dag creatief bezig met anything visual zoals logo’s, webdesign en -ontwikkeling. Kan niet buiten mijn iMac, iPhone en iPad, maar liefst ook niet zonder een biertje, nootje en chipje. Zolang gezelligheid maar troef is…

7 comments

By Irene
Follow

Get the latest posts delivered to your mailbox:

%d bloggers liken dit: