Hoe ik mijn sereniteit terug vind na een eerste drukke Kerstdag

H

De klok slaat 1.01 uur. Het is even na middernacht, op 26 december. Na een dag rennen en vliegen, onderwijl die pogingen in stand houdend mijn mooiste en chicste Kerstjurk in de plooi te houden, en het vele eten en de drankjes een waardige plek te geven, kom ik even na 20.14 uur thuis. Het eerste wat ik doe is me bevrijden van mijn inmiddels knellende kleding. Ik vraag me altijd af, waarom ik des morgens op Eerste Kerstdag mezelf verplicht voel me op mijn deftigst te willen uitdossen. Des avonds heb ik er altijd weer gruwelijk spijt van, immers.

Even kijk ik naar mijn kussen die me gruwelijk verlangend vanaf een meter ofzo stilletjes aangaapt. Ik waag het even mijn vermoeide koppie erop neer te vlijen.

Drie uur later word ik verkwikt en opgeladen weer wakker. En besef dat ik mijn vurige wens die avond eens rustig mijn sereniteit te hervinden, met een flinke dosis slaap heb doorgebracht. Ergens vind ik dat van de zotte. Ik had nog zoveel willen doen. Maar mijn energieniveau schijnt als een vuurpijl afgeschoten te zijn in dat hele grote niets.

Ietwat geërgerd over die waanzinnig lange powernap, geef ik mijn Nespresso-apparaat de opdracht een paar superkrachtige koppen koffie te schenken. En waag me aan een blogpost.

Als altijd vraag ik me af, waarom Kerstmis niet binnen een uurtje of drie gevierd kan worden. Twee hele dagen gaat ten koste van zelfs mijn goede energie en vredigheid. Al is er gelukkig al één achter de rug, want twee dagen is voor mij een beetje te veel van het goede. Temeer, daar moederlief gasten heeft uitgenodigd, en ik de boel zo’n beetje draaiende dien te houden.

Dan heb ik wel een stief paar uurtjes nodig, liefst ’s nachts, om daarvan bij te komen. Liefst al schrijvende, mijn overpeinzingen en verwonderingen verwoordend in een blogpost als deze. En weet nu al, dat mijn humeur dat morgen zal inboeten. Maar het moet even, als ik mijn energie en sereniteit daarmee een weinig kan opvijzelen.

Natuurlijk, ik vind het supergezellig, dat Kerstachtige bijeenzijn. En geraak zowaar ook in soort van Kerstsfeer, dan pas, nadat ik samen met moeders en favoriete nichtje die middag heb genoten van wat bingewatching. Kerstfilms als The Christmas Chronicles doen het bij mij altijd bijzonder goed. En het mag de pret niet drukken dat je je onderwijl alleen maar zorgen maakt, of iedereen zijn natje en droogje wel op tijd krijgt.

Later als ik groot ben, zal ik het allemaal anders gaan doen. Dan ga ik elders zwieren en zwaaien op een heftig Diner Dansant voor een paar uurtjes en laat het daarbij.

Tot die tijd droom ik, dat een doodgewone hamburger en wat frietjes ooit eens zal worden uitgeroepen tot hét sublieme Kerstmaal. Al weet ik me godzijdank vandaag al gezegend dat voor ons Tweede Kerstdagdiner een doodeenvoudige stamppot Boerenkool met worst op het menu zal staan…

About the author

Irene

Als ik wat eenvoudige kreten roep als opgeruimd, energiek, niet snel gek te krijgen, humoristisch, betrouwbaar, oplossingsgericht en dat mijn haar altijd goed zit, krijg je al een aardig beeld van me. Liefst ben ik de hele dag creatief bezig met anything visual zoals logo’s, webdesign en -ontwikkeling. Kan niet buiten mijn iMac, iPhone en iPad, maar liefst ook niet zonder een biertje, nootje en chipje. Zolang gezelligheid maar troef is…

2 comments

  • Het zal voor mij geen boerenkool worden straks. Misschien wel jammer want na zo’n stevig maal lekker op de bank verder lezen in mijn boek geniet eigenlijk mijn voorkeur. Ik heb geen kerstgenen maar ben keurig bereid om me aan te passen. Ach, misschien is het op deze kerstdagen wel mooi als je zonder morren vrolijk meegaat in de wensen van anderen.

By Irene
Follow

Get the latest posts delivered to your mailbox:

%d bloggers liken dit: