In de tandartsstoel

I

In de zeventiger jaren was mijn eerste dubieuze ervaring met de schooltandarts nou niet om over naar huis te schrijven. De schooltandartsen kwamen in een wit Volkswagenbusje voor school gereden, en bezochten steevast een van de lagere klassen, waaruit ze steeds een aantal kinderen oppikten. Die werden meegenomen, kan beter zeggen: ontvoerd, naar hun praktijk.
Toen ik zes was, mocht ik voor het eerst kennis met ze maken. De alarmbellen gingen al af, toen ik het lawaai van de tandartsboor vanuit de nabijgelegen praktijkruimte hoorde, terwijl ik in afwachting was van mijn beurt, daar in die wachtkamer. Even later werd ik bij de hand genomen, en in een soort van ligstoel gedrapeerd en vooral gemaand stil te blijven zitten. Onderin links werd een melkkies geboord en gevuld. Zonder verdoving.
Een week later ging die melkkies geheid ontsteken, en zat ik met een wang zo dik, dat mijn moeder dacht dat ik aan het hamsteren geslagen was. Niets van dat alles, na een check riep ze toch echt dat ik naar onze ‘eigen’ tandarts moest voor inspectie.
Mijn eigen tandarts, een wat oudere man die rustig kon doorgaan voor de Nazitandarts uit de ‘Marathon Man‘, en altijd gezegend met een vieze – en altijd voorzien van grote pulken – snotneus waarin ik recht mocht kijken, tijdens deze actie. Hij aarzelde niet: ‘Ontstoken, en moet eruit!’ En pakte twee grote injectienaalden die ik met steeds groter wordende ogen en pupillen naderbij zag komen. Schrale troost was het, dat ik die verdovingen totaal niet voelde. Het trekken van deze melkkies echter, ging gepaard met een jammerlijke pijnscheut, waardoor mijn beentjes plotseling richting het plafond schoten als reactie op de pijn.
Een jaar later verscheen de schooltandarts opnieuw. Ditmaal was ik ze voor, terwijl iemand me bij de arm nam, vluchtte ik tussen zijn benen door, schoot de klas uit. En rende keihard richting het klaslokaal waar mijn twee jaar oudere broer les kreeg. Ik opende de deur met een geweldig kabaal, rende nog steeds naar mijn broer, die van schrik opsprong, en verschanste me achter hem. Mijn broer maakte zich op dat moment heel groot, en zei tegen mijn volgers, “Wij hoeven niet naar de schooltandarts, wij hebben onze eigen tandarts!”, waardoor deze beulen me terstond met rust lieten. Nooit meer hoefde ik met hen mee.
Vanmorgen vroeg werden van mijn vier voortanden vullingen verwijderd, en opnieuw gevuld, mét verdoving. Nog zit ik hier te shaken van narigheid. Al mijn zenuwen zijn tot het uiterst gespannen. Zo’n dag zou ik het liefst overslaan, zelfs na die 45 jaar traumatische ervaring, en zelfs nu die aardige tandarts van elke stap precies aankondigt wat haar te doen staat…

About the author

Irene

Als ik wat eenvoudige kreten roep als opgeruimd, energiek, niet snel gek te krijgen, humoristisch, betrouwbaar, oplossingsgericht en dat mijn haar altijd goed zit, krijg je al een aardig beeld van me. Liefst ben ik de hele dag creatief bezig met anything visual zoals logo’s, webdesign en -ontwikkeling. Kan niet buiten mijn iMac, iPhone en iPad, maar liefst ook niet zonder een biertje, nootje en chipje. Zolang gezelligheid maar troef is…

2 comments

  • De schooltandarts was er al toen mijn moeder naar de lagere school ging en zij is van 1941. Er was geen busje. De kinderen moesten naar de gymzaal.

By Irene
Follow

Get the latest posts delivered to your mailbox:

%d bloggers liken dit: