In gesprek met…

I

We bestelden nog een wijntje, zij die witte, ik een rode. Door het eeuwige buiten vertoeven in dit voortreffelijke zomerweer raakten we al gauw in die diepzinnige roes van een goed gesprek. En ik weet niet waarom die gesprekken altijd weer verzeilen in relatie-perikelen, maar het is alsof de duivel ermee speelt.
Ze ging los, was open en wist me te prikkelen tot doorvragen. Ergens wist ik dat het me zo raakte omdat we dezelfde leeftijdsklasse hadden. Ze had alweer een poos een relatie met een wat oudere vent, maar peinsde er niet over om samen te wonen. Haar vrijheid was haar te dierbaar. En dat LAT-ten beviel haar prima, zo hoefde ze geen vreemde remsporen te wissen in het toilet en alleen haar eigen los slingerende sokken en slipjes op te ruimen. Lang leve de lol, de dinertjes en terrasjes. En de slaappartijtjes elders voelden ook aan alsof ze heel even een weekend met vakantie was.
Toch baarde iets haar nu al zorgen. Het feit dat ze verkering had met een wat oudere man – en ze hiervoor al jaren had moeten mantelzorgen voor haar eigen ouders en voorheen die van haar ex-man – maakte dat ze nu al wist dat ze niet opnieuw die ellende op zich zou nemen. Mocht haar vriend dus in de nabije toekomst – de hemel verhoede – een enge of slopende ziekte krijgen, dan zou ze zich subiet terugtrekken en afstand nemen van deze man.
Ik snap dat. Begrijpen waarom ik dat zo goed snappen wil doe ik niet goed, maar ik snap het helemaal. Mantelzorgen is nu eenmaal geen kattenpis. Het is tot daar aan toe, dat men min of meer ‘verwacht’ dat je als vrouw de zorg voor je ouders en schoonouders op je neemt. Maar daarna heeft zo’n zorg wel zijn tol van je geëist. Dan wil je niet weer tot zo’n keus gedwongen worden, zelfs al heb je al jaren lief en leed gedeeld met die partner. Ik denk dat ik met een gerust hart dezelfde insteek zou hebben.
Terwijl we steeds diepzinniger over het leven koeterwaalden viel de schemer in. De kaarsjes werden aangestoken en de nachtelijke wolkenpartijen roerden zich op magistrale wijze aan de horizon.
Ergens weet ik, dat zo’n innige vriendin dan even kort samenvat wat mijn eigen onbewuste gedachtengang ook is. Zij kon het alleen beter verwoorden…

Over mij

Irene

Als ik wat eenvoudige kreten roep als opgeruimd, energiek, niet snel gek te krijgen, humoristisch, betrouwbaar, oplossingsgericht en dat mijn haar altijd goed zit, krijg je al een aardig beeld van me. Liefst ben ik de hele dag creatief bezig met anything visual zoals logo’s, webdesign en -ontwikkeling. Kan niet buiten mijn iMac, iPhone en iPad, maar liefst ook niet zonder een biertje, nootje en chipje. Zolang gezelligheid maar troef is…

4 Reacties

  • Mantelzorgen blijft zwaar en lastig.
    Het is niet altijd de juiste oplossing.
    Ach, voorspellen hoe iets zal gaan blijft moeilijk.
    Is de oudere de eerste hulpbehoevende of zal wellicht de jongere juist die extra zorg nodig hebben?
    Vriendelijke groet,

    • @Rob: Ja, mantelzorgen is zwaar. En ach, het ligt er maar net aan, hoe het klikt tussen de twee partners. Vooralsnog lijkt me een relatie met een jongere man veel spannender.

  • In mijn relaties heb ik een leeftijdsverschil van plus en min 10 levensjaren ervaren.
    Uiteindelijk gaat het om de Liefde en speelt het leeftijdsverschil geen rol.
    Warme groet,

Door Irene
%d bloggers liken dit: