Je wordt ouder, opoe!

J

Sinds een weekje of wat, strompel ik enigszins. Ik begeef me nog altijd van A naar Z, maar dan lijkt het er verdomd veel op of ik reeds vroeg op de dag aan het zuipen ben geslagen; ik lijk wel een dronken mannetje als ik loop.

Vorige week was ik er wel klaar mee, want ik voel me beheurlijk gehinderd in mijn bewegingen. Dus toog ik naar de huisarts. En die schrok van de plaatselijke verdikkingen, de warmte daaronder, en mijn opmerking dat de pijn soms misselijkmakend is.

Dus mocht ik mijn bloed laten onderzoeken en een radioloog naar een versche foto laten turen. De uitslag werd me gisteren door gebeld.

Het is vergevorderde artrose en reeds ernstige slijtage aan de kleinste tenen in vooral mijn rechtervoet. Mijn linkervoet wil natuurlijk niet achterblijven, maar is vooralsnog iets minder pijnlijk. Dat komt waarschijnlijk omdat ik vanuit rechts meer schoppen uitdeel (;-)) en die voet ook geen haastgrens kent.

Ergens dacht ik: ‘Arggghhtttt… ik ben nog pas 51!’ en ook: ‘Je wordt ouder, opoe!’, want echt blij ben ik er niet mee. Want natuurlijk ga ik dan wanhopen bij de gedachte dat ik never nooit meer verstoppertje zal spelen of een potje tikkertje doen. Je kent me, speelsheid ten top, immers.

Maar gelukkig kan ik nog steeds mijn digitale voetafdruk nalaten, en da’s wel de minste compensatie die dat vele zitten mijnerzijds tenminste een klein beetje vergoelijkt…

Over mij

Irene

Als ik wat eenvoudige kreten roep als opgeruimd, energiek, niet snel gek te krijgen, humoristisch, betrouwbaar, oplossingsgericht en dat mijn haar altijd goed zit, krijg je al een aardig beeld van me. Liefst ben ik de hele dag creatief bezig met anything visual zoals logo’s, webdesign en -ontwikkeling. Kan niet buiten mijn iMac, iPhone en iPad, maar liefst ook niet zonder een biertje, nootje en chipje. Zolang gezelligheid maar troef is…

2 Reacties

  • Natuurlijk schrijf je het met een kwinkslag. That’s you. Maar het moet toch zwaar klote aankomen zo’n bericht. Het is niet niks. Ja, we worden ouder. We gaan mankementen vertonen. Soms mogen we niet eens mopperen omdat anderen het nog veel slechter treffen. ‘Ik vertrouw het niet zo bij jou’, zei mijn vrouw gisteren. ‘Ik heb jou nooit vertrouwd’, was mijn repliek. Morbide humor heet dat. Ik lach dingen maar weg. Mijn manier. Allemaal hebben hebben we onze manier. Jij ook. Maar balen is het soms. Maar we hebben ons toetsenbord. Altijd. Dat maakt veel goed. Vind ik dan hè. En ik denk dat jij dat ook vind.

Door Irene
%d bloggers liken dit: