Keep calm and let it go

Keep calm and let it go ~ iPIXtitude.com

Een knoop in mijn maag, dat is wel het resultaat van de uitspattingen van de laatste tijd. Er zijn wat familiale creaties, in de vorm van plannen, in de maak. En mijn interne radar heeft hier blijkbaar wat alarmbellen bij geplaatst. Wat dan weer leidt tot mijn persoonlijke geworstel met dat alles.

Het zou wat makkelijker zijn, als ik hier ronduit mijn zegje over kon doen. Maar mijn zegje in die zin is niet altijd belangrijk, vind ik dan. Al moet het er wel uit. Erover schrijven biedt voor mij vaak dan wat relaas.

Daarnaast was 2018 een jaar die ik absoluut nooit meer wil herhalen. Mijn familie bleek met hun gezondheid te worstelen, en dat had zo zijn weerslag op mij. Bovendien verwondert het mij achteraf ook nog het meest, dat ik zo’n familiebeest blijk te zijn.

Als voorbeeld kan ik wel stellen dat mijn bekommernis om mijn moeder er een is, die blijkbaar zijn weerga niet kent. Ik maak me zorgen, waar zijzelf er lachend overheen stapt. Ik worstel en kom boven, maar makkelijk gaat het niet. Niet echt.

Ik vraag me nu dus oprecht af, waar die zorgen en persoonlijke kwellingen toch vandaan komen. Als introvert persoon met extreem extraverte trekjes, lukt het me vaker niet dan wel om de zaken ook eens op zijn beloop te laten, en iedereen het voordeel van de twijfel te gunnen.

Ik moet toch ooit in staat zijn, om steeds weer te denken, dat ‘het wel goedkomt’. Gaat het niet linksom, dan wel rechtsom. Op die fiets. Maar net als mijn feline vriendjes die ook steeds weer op hun pootjes veilig terug op de aarde belanden, moet ik het vertrouwen schenken aan anderen dat zij hetzelfde zullen doen.

Blijkbaar schort het daar. Dat vertrouwen. Dat gevoel dat je die ander in staat acht altijd weer het juiste te doen. Het kan toch niet zo zijn, dat ik die ander zo zwart/wit mag zien, dat ik ze niet capabel zie.

‘Het komt wel goed, schatje’, is wat mij betreft dus dé uitspraak van het jaar. En alles ook eens op zijn beloop laten en dus loslaten, de volgende stap naar die ontknoping in het hart van mijn maag…

%d bloggers liken dit: