Kerkelijke fratsen

Een van de buurtjongens zou trouwen in de Kerk. Zeg je dat zo, of zeg je ‘vóór de Kerk’? Anyway, zoals ik reeds eerder heb gemeld ben ik een zeer overtuigd atheïste. En begeef ik me daar nauwelijks, behalve tijdens vakanties of misschien tijdens een toevallige oprisping rond Kerstmis.

Ooit wil ik wel zo’n prachtig gospelkoor meemaken, maar dat terzijde.

Wij waren uitgenodigd voor de gehele bruiloft, en arriveerden dus netjes op tijd bij die Sint Josephkerk in de Jansstraat in het Haarlemse. En zochten een plekje op, liefst een beetje achterin, zodat we ongebreideld konden gaan genieten van deze ceremonie.

Ik werd min of meer gegrepen door die prachtige plechtige protocollen van deze Kerkelijke inzegening. En verloor daar zeker de eerste twintig minuten mee. Totdat mijn oog viel op dat matje dat voor mij scheen te hangen aan de bank voor me. Ik fluisterde zachtjes richting mijn moeder: “Is dat om je voeten aan af te vegen?” En mijn moeder proestte het uit. Dat viel wel op. Een boel mensen schrok op, en keken waar dit geschater zo plotseling vandaan kwam. Mijn moeder stiet me een elleboog tussen mijn ribbenkast, om me verder stil te manen.

Na de inzegening en overige plichtplegingen mochten we een contributie doen aan deze Kerk. Maar natuurlijk waren we daar niet op voorbereid, totdat ik nog ergens een verlaten kwartje in mijn jaszak vond. Met een grote glimlach liet ik het muntje vallen. En de hulppastoor ging zo de rest van de aanwezigen af.

Nadien besteeg hij een soort van rijk kitscherig altaar met veel glamour en verliet de grote Kerk via een achterdeur. Nu moet je weten, dat achter deze Kerk het Begijnhof ligt, waar publieke vrouwen, zeg maar, hun Kunsten aan heren, voor geld, verkopen. Een stief kwartiertje later keerde de hulppastoor weer terug door hetzelfde deurtje de Kerk opnieuw te betreden. Dus fluisterde ik opnieuw zachtjes: “Zou hij even snel een beurt hebben gehaald?” Waarop moederlief zowat flauwviel van het ingehouden lachen.

Gelukkig verlieten we de Kerk niet alleen zingend, maar tevens met een big smile. Onze stemming zat immers geramd voor de rest van die dag…

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit:

[mc4wp_form id="449"]