Knuffelen? Nou, graag!

Knuffelen, nou, graag! ~ MightyMusings.nl 12
Alexas_Fotos / Pixabay

Ik ben die vervaarlijke knuffelaar die rechtstreeks door je aura wil springen en knuffelen. Aan sommige mensen zie je dan, gelijk, dat je té dicht bij komt en deinzen achteruit. Dat aura, dat wil wat. En blijkbaar zou ik met een rode lipstick de tekst ‘Knuffelen?’ op mijn voorhoofd moeten schrijven. Weet men waar men aan toe is.

Want bij die achteruit deinzende aura-keepers slaat mijn brein gelijk op hol, en what’s worse, in paniek. Ik leg ook graag mijn hand even op je knie en aai je liefst totdat ons beider behoefte aan het dan vrijkomende hormoon oxytocine geheel bevredigd is. Waarschuwing: dit is een typisch ‘feel good’ artikel.

Ooit werkte ik bij een wat uit de kluiten gewassen advocatenkantoor. En had een senior advocaat alsook een kandidaat, waarvoor ik klussen uitvoerde. De sr advocaat was altijd relaxed, maar die kandidaat was overduidelijk erg ambitieus. Ik kon op geen enkel niveau een connectie met hem krijgen. En toen, op een mooie dag, toen onze band niet erg floreerde, zeg maar, waagde ik het mijn hand even om zijn schouder te leggen, hem een soort knuffel te geven. Hij schrok daar zo van, dat hij spontaan een klacht indiende wegens ‘ongewenste intimiteiten’. Ik moest me verantwoorden in een gesprek, met mijn leidinggevende erbij. Dat leidde tot niets, behalve dan dat deze man wel wat losser werd in zijn relaties naar andere collega’s toe. Nog steeds niet bij mij, maar stilletjes mocht ik toch constateren dat het dan in ieder geval ‘iets’ had gedaan met hem richting anderen. Eigenlijk ben ik wel benieuwd of deze man er uiteindelijk beter van is geworden.

Nog steeds heb ik met vlagen de neiging om iemand te knuffelen als er zich een situatie voordoet, waarbij de ander ietwat hulpeloos kijkt. Soms moet ik mezelf dan echt inhouden. Niet iedereen kan het waarderen, immers.

En natuurlijk moet je iedereen nemen, zoals hij is. De vraag die bij mij steeds plopt is, maar moet je dat zo laten?

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

Dit vind je misschien ook leuk...

12 reacties

  1. Helga Post schreef:

    Ik zit zelf niet zo in elkaar maar mijn aura laat wel een knuffel toe. Ik doe in ieder geen aangifte 😉

    • Pix schreef:

      @Helga: Knuffelen is lekker toch…? Kan zijn dat men iets anders in deze tijden verwacht, en juist daarom komt het dan wel wat beter gelegen… 🙂

  2. Mrs. T. schreef:

    Ik knuffel vooral mijn kinderen. Heb dat van huis uit niet meegekregen en wil de kinders wel meegeven dat af en toe een lekkere knuffel vooral heel fijn is. Voor de rest ben ik erg gesteld op mijn persoonlijke ruimte. 😉

    • Pix schreef:

      @Mrs T: Nee, herkenbaar weer, ik heb dat knuffelen ook niet zo van huis uit meegekregen, maar kennelijk wil mijn behoefte toch anders… 😉

  3. Pix schreef:

    @Mies: Top. Bij dezen ontvang jij die ‘virtuele free hug.’ Enjoy! 😀

  4. peter bake schreef:

    Ik ben ook van aanrakerig ….. De advocaat die zich uhhh ongewenst iets voelde kon daar blijkbaar niet mee omgaan, en dat dan wel in gesprek met de baas, hoe sneu kun je zijn, anders nog, het zal je advocaat maar wezen …..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: