Leegte

L

In de verte zie ik hem aan komen lopen met zijn gekromde rug. Ik moet altijd grinniken om zijn pertinente weigering om dan toch maar een rollator ter hand te nemen, zelfs nu hij al ver in de tachtig is.

Sinds kort is hij weduwnaar. Zijn vrouw heeft jaren geleden aan Alzheimers en later ook Parkinson. Hij heeft haar minstens acht jaar intensief verzorgd.

Ik kan me heel goed voorstellen in welk een leegte hij nu terecht komt. Vandaar dat ik het niet laten kan, hem telkens weer – zelfs tijdens een korte begroeting – mezelf aan te bieden als eventuele hulp. Maar ergens weet ik – deep down – dat hij te trots zal zijn mijn hulp ooit te vragen. Maar toch, omdat zijn twee zoons verder weg wonen zal hij vast wel behoefte hebben aan wat hulp en bezoek af en toe.

Trouw nam hij zijn vrouw steeds op sleeptouw. Eerst vanuit huis, en toen dat niet langer kon, vanuit het verzorgingstehuis.

Acht jaar lang hoorde hij bijna volmaakt gecreëerde drama’s aan, die ontstonden vanuit Alzheimer.
Zijn vrouw had gruwelijke wanen en zag bezoek en hoorde gesprekken, die nooit hebben plaats gevonden. Meermaals heb ik haar in de grootste paniek terug weten te begeleiden naar haar huis als de deur eens onverhoeds openstond en zij er in haar eentje op uit trok. Altijd op zoek naar iets, wat ze zelf in de gauwigheid al weer snel vergeten was. Ik kan je niet vertellen wat die hulpeloosheid en onmacht met mij deed, laat staan de mens die daar vierentwintig uur per dag mee te maken heeft.

In zo’n verzorgingstehuis wordt je behandeld voor de klachten die je hebt en zijn eventuele nieuwe kwalen niet echt een reden om uit te zoeken of op te lossen. Vandaar dat die nieuwe kwaal al snel heeft geleid tot een soort versnelde vorm van euthanasie. Ergens is dat voor mij nu al een wrang vraagstuk, want hoe levend kom je ooit uit dat verzorgingstehuis?

Vaak vraag ik me af, stiekem en oprecht, hoe ik eens aan zijn voordeur zal staan en zal aanbellen. Met een bos bloemen of omdat hij een man is, liever toch een goede fles wijn. Om maar even in huis te vallen en te zien of ik zijn kersverse leegte – al was het maar voor een klein moment – kan doorbreken.

En weet ik, dat ik dan beslist die duikeling zal maken over zijn deurmat. En zal gaan stotteren vanwege de verlegenheid die ik met me mee breng…

Over mij

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

Ik wil reageren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Door Pix
%d bloggers liken dit: