Men vindt bloggen nog steeds 'gek'

M

“Ow, doe je dat nog steeds?” vroeg m’n tante alsof bloggen iets is waar je overheen moet ‘groeien’.
“Ja, nog steeds!” antwoordde ik met een knipoog nadat ze constateerde dat ik de enige was in de familie die ze niet op Facebook had.
“Die gekke verhalen van jou, altijd!”
Ik had toen door moeten vragen. Ik had moeten vragen waar precies de schoen wringt. Want ik ben best wel nieuwsgierig aangelegd. Edoch, er zat nog meer familie. En aangezien alle ogen op Kwatta (lees: mij) gericht waren op dat moment en ik hard mijn best deed niet te blozen, liet ik het er maar bij.
Maar innerlijk weet ik dat zo’n tante er nog een is van de oude stempel en niet graag heeft dat ‘de vuile was wordt buitengehangen’. Dat doe je blijkbaar niet. Dat idee heerst nog heel erg bij de oude stempel, die generatie die gelooft dat alles wat je zegt ook tégen je gebruikt kan worden.
Niets openheid. Niets mededeelzaamheid. Niets delen. Dát is gék, namelijk.
Ergens verbaast het me dat die oude generatie er zo op tegen is, ze hebben ons zelf opgevoed, grootgebracht. Hebben alles meegekregen. Ze kennen me inside out. En tóch verbaast het mij dat het hun weer verbaast dat ik zo’n weblog onontbeerlijk vind voor mijn bestaan. Dat het iets is waarin ik mijn creativiteit kan uitleven.
Dat ze geen notie hebben van mijn principe dat de dag werkelijk pas goed begint nadat je die blogpost schreef en op die verrekte publiceerknop kon drukken.
En op de een of andere manier wil je dan toch gaan uitleggen, maar ben je dan toch een beetje huiverig omdat je denkt dat je woorden tekort schiet. Hetgeen mij dan weer – en nog meer – verbaast.
Ik liet het er maar bij. Soms siert een beetje ‘gekte’ de mens.

Over mij

Irene

Als ik wat eenvoudige kreten roep als opgeruimd, energiek, niet snel gek te krijgen, humoristisch, betrouwbaar, oplossingsgericht en dat mijn haar altijd goed zit, krijg je al een aardig beeld van me. Liefst ben ik de hele dag creatief bezig met anything visual zoals logo’s, webdesign en -ontwikkeling. Kan niet buiten mijn iMac, iPhone en iPad, maar liefst ook niet zonder een biertje, nootje en chipje. Zolang gezelligheid maar troef is…

16 Reacties

  • Ohwww herkenbaar ! Gisteren nog een online afweging gemaakt wat eigenlijk al heel stom is want ik ben tenslotte baas over mijn eigen doen en laten.
    “Maar de familie leest ook mee ” Nu ben ik toch al het kleurige buitenbeentje dus die “gedachte” komt ongeveer 5 jaar te laat.

  • Veel van m’n familie weet niet dat ik blog en dat vind ik prima. Degene die het wel weten zitten er niet mee en een enkeling volgt me. Er is echter ook een deel van de familie dat via Hyves naar de Canadese Hyves Facebook is overgestapt en die vinden het maar hinderlijk en raar dat ik niet op Facebook zit/wil. Dat ik geen mobile telefoon heb was voor hen ook aanvankelijk een probleem. Je moet in hun ogen aan alles meedoen waar de meerderheid aan meedoet. Dan zouden ze toch moeten weten dat ik niet zo’n kuddedier ben en zelfs nooit de moeite heb genomen om een rijbewijs te halen.
    De verjaardagen bij die kudde-afdeling van m’n familie was al een en al roddel, maar nu zit iedereen zo’n hele avond naar hun smartfoon te kijken en hebben ze geen oog meer voor elkaar. Kortom van dergelijke lui trek ik me weinig aan.

  • Alsof bloggen iets is waar je overheen moet ‘groeien’. Toen had je me al, lag dubbel. Ga vooral door!
    De meeste vriendinnen lezen mijn blog en een enkeling reageert erop. Er wordt naar verwezen door mij, maar reactie …. weinig., dan niet.
    Mijn bijna dove moeder (89) krijgt mijn blog in haar mailbox en refereert er ook aan en ze vindt het fijn. Hoe je dat toch allemaal bij elkaar krijgt getypt? En corrigeert waar ze het beter weet, haha.. Mams het is niet allemaal werkelijkheid wat er staat mam. “ach mams, jij haakte, breide en naaide heel wat af”.. “Oja kind, dat is zo”.
    Ik heb alleen geen ritme in mijn leven, dus kom niet tot een vaste dag of dagdeel.. ik werk eraan ;-)

  • Wonderlijk toch, die kritiek van sommige mensen. Ik kreeg vorig jaar de boodschap van een goede vriendin ‘jij wilt alleen maar aandacht, ik ga ze echt niet lezen!’ Was op dat moment redelijk kwetsend.
    Daar staat tegen over dat een tante van 92 ze in haar mailbox krijgt en ze spelt! Zij vindt het juist weer erg leuk.
    Wat de vuile was betreft, daar ben ik zelf nog niet uit. Blog niet alles, wel veel maar hou voor sommige dingen een drempel.
    Bloggen heeft mijn wereld verrijkt, ik heb nieuwe mensne leren kennen en ik geniet er van – leve het bloggen!

  • Sinds een half jaar heeft mijn moeder vanuit het veiligheidsproject waar zij bij aangesloten is een iPad. Ze doet er buiten haar vaste contactmomenten met de meldkamer weinig mee… Behalve mijn blog lezen. Dat vindt ze leuk. Zo blijft ze een beetje op de hoogte van het reilen en zeilen in huize Wiebelddum …. Dus het kan anders…
    Maar ik heb ook collega’s die het maar belachelijk vinden dagelijks een stukje over jezelf of in ieder geval vanuit jezelf te schrijven… Zal wel aan het type mens liggen. De een heeft wat meer behoefte aan schijven en delen dan de ander..

Door Irene
%d bloggers liken dit: