Mijn dunnere ik wreekt zich

M

Soms ontwaakt een andere persoon binnenin. Dat is diegene die het zat is, dat die andere ‘luie ik’ zich van alles toestaat. En zich heeft laten gaan in proporties die het leven er niet makkelijker op maken. Waardoor geheid dat moment kwam, dat ik naakt voor de spiegel stond en mezelf niet meer wilde herkennen daarin. Ik heb letterlijk een ander zelfbeeld dan die verrekte spiegelreflectie, dat komt totaal niet overeen.

Dat spiegelbeeld, daar kreeg ik dus een enorme hekel aan. Ik vroeg mezelf geducht af, ‘kan dat nou niet anders?’ Want als het anderen lukt, waarom mij dan niet?

Sowieso ben ik op een punt gekomen, dat ik weet dat de eerstvolgende kledingmaat er eentje van dermate truttigheid is, dat ik mezelf niet langer zal durven te vertonen op straat. Wat heet: ik koop zelfs kleding dat te klein uitvalt, in de hoop er in goede, zo niet betere, dagen weer in te passen. Dat prachtige suède jasje op die te krappe spannende spijkerbroek. Ze liggen allemaal in mijn kledingkast te wachten. Te wachten, op het moment dat ik er éindelijk voor ga.

Van de week bezocht ik naar aanleiding van een advertentie voor 50+ dames een sportschool waar gedegen instructies aan te pas komen tijdens het sporten. Ik stond er op een weegschaal waar o.a. mijn vetpercentage werd gemeten op 44.8%. Dat vond ik pas shocking. En mijns inziens totaal onacceptabel.

De laatste tijd voel ik me gelukkig beter in mijn velletje steken, zowel mentaal als fysiek. En ik besef ook, dat elke kwaal die ik nu mogelijk ervaar wellicht hét resultaat is van mijn overgewicht. Hetzij die akelige gewrichtspijntjes, in mijn knieën en voeten. Maar ook het lichamelijke ongemak als ik mezelf in een krampstuip weet, bij simpele acties tijdens dat toiletteren. (Ja, sorry!)

Ik weet dat ik op eerdere momenten dezelfde initiële insteek had, maar niet het doorzettingsvermogen om mijn dunnere ik de kans te geven definitief door te breken. Omdat ik destijds wel wist dat ik beter kán, maar er altijd wel een excuus was, of een ziektebeeld, waardoor ik mezelf niet harder aan kon pakken.

Ik denk dat het wel een minimale vereiste is, dat je zowel fysiek als mentaal sterker in je schoenen staat.

Dat je die spot en die hoon die je bij anderen in de ogen leest, bij het betreden van die verrekte sportschool, definitief naast je neerlegt. Want heus, zij weten écht niet, hoe verdomde klaar je zelf ook bent met je eigen overgewicht. En dat je ze niet eens een poepie wil laten ruiken om jezelf aan hen te bewijzen, maar meer omdat je eindelijk eens wil weten hoe die dunnere ik zichzelf eindelijk eens kan wreken. Alsof ik dan eindelijk boven mezelf uitstijg naar die betere ‘self-image’, die ik altijd al had, immers.

Ergens is deze blogpost dus een enorme ‘commitment’ aan mezelf. Het type blogpost dat ik mezelf elke keer dwing terug te lezen wanneer opnieuw die twijfel van falen of hangen bij mezelf ontstaat. Als ik mezelf opnieuw moet forceren in dat keurslijf van afvallen en om tenminste tweemaal per week de sportschool actief te bezoeken. En dat ik mezelf niet zal toestaan genoegen te nemen met dat wat nu is, maar wat beter zal zijn. Voor mij, voor mijn kwaaltjes die met een ander gewicht te verwaarlozen zullen zijn, en voor mijn oh zo gewenste en gewraakte spiegelbeeld.

Over mij

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

2 Reacties

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Door Pix
%d bloggers liken dit: