Moeder’s grote liefde

M

De immense truck draaide achterwaarts. Nog een klein tikkie terug. En opende de laadbak naar onderen. Zes kuub zandgrond stortte ter aarde. Ik keek er nogal verward naar: ‘Poeh, dat was een berg.’ Mijn moeder kwam vrolijk aangewandeld met een paar scheppen en overhandigde mij er ook een. Hoewel ik er niet veel zin in had, bedacht ik me nog net op tijd dat ik mijn moedertje dit niet alleen kon laten doen. ‘Dus allez oeps, en scheppen heen’, beval ik mezelf ten strengste toe.

Het bleef er niet bij één. Daarna volgden er nog twee. Totaal drie keer zes kuub zandgrond wat her en der verdeeld moest worden in die gigantische tuin die mijn moeder onderhield. En ik maar scheppen. En verplaatsen. In eerste instantie mopperend tot mezelf.

Maar naarmate de tijd vorderde en ik zag hoe mijn moeder die verrekte tuin toch tot dat pareltje wist te maken, met haar beide handen steevast verankerd in die materie wat aarde heet, kreeg ik er meer plezier in.

En spierpijn, dat ook. De volgende dag en de dagen erop merkte ik in alles dat mijn conditie benedenmaats was. En mijn eigen nog te ontluiken liefde voor tuinieren als wereldse puber, dat ook.

Maar ik zag ook hoe moederlief met haar grove vuisten elk kleine broze plantje dat eigen plekje gaf. En daarbij een soort van zegening schonk om te verworden tot een volwaardig serene plant, struik of zelfs boom, door het daarna met veel liefde te bewateren en bemesten. Ik zag hoe die vuisten, elke vinger onafhankelijk van elkaar, de grond en de tere nieuwe bewoner, met elkaar liet kennismaken en naar elkaar toe liet groeien.

Nog steeds is het elke keer weer dat genot om moeders bezig te zien in de tuin. En soort van groeiende acceptatie dat elk plantje of struik, ja zelfs die boom, daarna mag gedijen zoals de natuur dat toestaat.

Ik hoor het mijn moeder steeds weer zeggen: ‘Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is.’ Elk zaadje, bloemetje, en struikje verdient haar aandacht. En altijd weer weet ze het met veel zorg te omringen. En haar dochter die liefde over te brengen, al was het louter voor de serene rust die dat wroeten in de aarde schept.

Tuinieren à la di Mama hè

Over mij

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

1 Reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  • Prachtig dat sommige mensen daar zo heerlijk mee bezig zijn. Ik hou van de natuur zolang ik er zelf maar niet moe van word of er smerige handen van krijg. Ik maai het geas. Dat kan ik nog nét opbrengen.

Door Pix
%d bloggers liken dit: