Over de niche die ik maar niet vinden wil

O

Letterlijk elke avond als ik met een been het bed instap, tel ik mijn lichtpunten van de afgelopen dag. Voor het gemak vergeet ik dan maar de ergernissen die het leven soms ook verrassend interessanter maken. Da’s zomaar een insteek als je meent dat je jezelf eindelijk beter in je vel voelt steken.

Want wat blijft er nog over om over te schrijven als je meent dat je gelukkig bent met jezelf en je leven? Dan kun je een keertje van de daken schreeuwen dat je een blij ei bent, dat kun je zelfs meerdere keren doen, maar uiteindelijk zal dat je lezer gaan tergen of erger, zelfs ergeren. Dus schreef ik maar even niets, de afgelopen maand.

Gelukkig is de zomerperiode aangebroken, dus valt het niemand op dat ik me even op een onbewoond eiland waande.

En gelukkig weet ook niemand van de twijfels die ik heb ten aanzien van mijn eigen schrijfcapriolen. Want sinds 2002 heb ik zo’n beetje – althans voor mijn gevoel – alle onderwerpen in mijn bestaan wel toegelicht en beschreven. Dus restte mij de vraag, valt er dan nog wel iets te schrijven?

Maar een leven zonder schrijven vind ik dermate saai en ik vraag me dan ook meermaals af, of en wát ik achterlaat, zo zonder werk, man én nageslacht. Mijn feline vriendjes kunnen het je immers niet navertellen.

Daarnaast weerklinkt nog altijd – al járen en stiekem – de vraag van die schrijver die meende mij te moeten vertellen dat ik helegaar niet kán schrijven. Neen, ik vroeg hem niet wat en hoeveel hij van mijn blogposts hij ooit eerder had gelezen. Want hij riep nadien gelijk dat tenzij ik bij hem persoonlijk een cursus ga volgen, want hee, ja, dat verandert de zaak natuurlijk spontaan. En ergens weet ik dus ook waarom men dat zomaar mag roepen. Al kwetst me dat in het diepst van mijn ziel.

Ik meen nu dus te weten, dat persoonlijke belangen van anderen er blijkbaar meer toe doen en dat kwetsende uitspraken richting mijn persoon daarom kennelijk wel degelijk mogen. Alleen daarom al, keer ik hem die andere wang toe, en schrijf dóór. Omdat ik nu eindelijk meen te weten wat men bedoelt met ‘Happiness is a warm gun!’

Over mij

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

6 Reacties

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  • Schrijf m de stuipen op ’t lijf Ireen, da’s pas kunst! Ik krijg het even niet voor mekaar.. pffff.. En die Niche? Die heb ik nu gevonden; iets met een hoekje om in te piekeren 😉 Misschien toch maar weer in de pen klimmen dan? Al is het voor jou niet bepaald denderend, ik ben blij dat ik niet alleen sta in de gedachten die je noemt. Liefs, x

  • Lekker blijven schrijven. Kan de goede man zelf wel een beetje schrijven? Wat een eigendunk met zijn aanbod om bij hem een cursus te komen volgen. Het lijkt een beetje op die bedrijfsarts die mij wist te vertellen dat ik geen echte psycholoog was omdat ik eerst allerlei banen had gehad en pas op latere leeftijd, en ’s avonds nog wel, ben gaan studeren. Nee, dan hij; direct na de HBS (of was het Gymnasium, weet ik even niet meer) aan de studie, arts geworden en nooit iets anders gedaan. Dat was je ware! En, by the way, hij had ook nog wel wat overzichten van psychiatrische diagnoses voor me, want daar wist ik natuurlijk niets van. Ik heb hem er hartelijk om uitgelachen en ben gewoon doorgegaan met mijn vak uit te oefenen. Kortom, niks van aantrekken

Door Pix
%d bloggers liken dit: