Over een schroef in de band

O

Gistermiddag hobbelden we even naar een tuincentrum – where else met zo’n overtollige Pinksterdag – want ik wilde nog even twee witte Hortensia’s voor d’r bij. Ik zou zweren, dat ik vroeger die – juist die – Hortensia’s een beetje oubollig vond en iets voor oude taarten. Maar allez oeps, blijkbaar heb ik nu dus die geweldige leeftijd bereikt dat ik ze zomaar kan waarderen.

We laveerden aldus door de mensenmassa’s heen tussen planten en struiken, bomen en overige hebbedingen voor buiten. Want tjemig, wat is het dan druk. Het mag mijn pret niet drukken, overigens. Maar ik verbaas me altijd een weinig, over die mensenmassa’s op vrije- en zondagen. Filevorming doordeweeks is daar niets bij.

Toen we uitgehobbeld waren en weer richting la voiture liepen, constateerde di Mama dat één van de voorbanden lek was. En alsof het zo moest zijn, zagen we gelijk de boosdoener. Een schroef die in de band zat, als soort van overbodig juweel. Op dat moment begon het te hozen. En omdat ik mijn vrolijkste zonnige jurk aanhad, getooid met flipflops, en de reserveband ergens onderin verborgen maar een ‘thuiskomertje’ bleek, belden we de ANWB maar even op. Gelukkig had ik al de gegevens bij de hand in mijn smartphone. Blijkt dat ding toch nog ergens goed voor. Want een foto van de band vergaten we natuurlijk glad.

Wij mochten even een stief kwartiertje en wat langer wachten totdat onze redder in de nood aan zou komen waaien. De lucht boven ons voorspelde niet veel goeds, het waaide en regende steeds harder, al was het nog tamelijk broeierig. Ergens vreesden we het ergste voor als die redder de band moest gaan vernieuwen in de stromende regen en wellicht zelfs met een vleugje onweer als kers op de taart.

Uiteindelijk kwam hij aangescheurd in zijn klusbus. En wonder boven wonder hield de regen plotseling op, als was het een bovenaards commando, en toog hij snel aan de klus.

Ik was natuurlijk uitermate nieuwsgierig hoe hij dit zou gaan oplossen. Maar niets van banden verwisselen. Nee. Hij pompte de band op, spoot wat zeepsop op die stoute boosdoenerige ingedraaide schroef. Pakte nog wat klusmateriaal, draaide de schroef er handig uit en propte er een soort van lusvormig spul in. Dat spul, zo vertelde hij, zet uit, en blijkt het wel voor een poosje uit te kunnen zingen. Al moeten de voorbanden toch wel vervangen worden, was zijn advies. Als extra service pompte hij alle overige banden ook nog even voller op.

We gaven hem een goede fooi en daar vertrok hij weer. Het klusje had maar zo’n vijf minuten in beslag genomen. En wij konden weer veilig naar huis hobbelen.

Achteraf bedacht ik me dat ik stevig baalde van die lekke band. En dat het maar goed was, dat ik die 3 mensen niet om de oren heb geslagen nadat ze ons vrolijk meldden dat onze band lek was en we dus beter niet de weg op konden gaan. Maar dat ik nog meer baalde van die ongelooflijke regenbuien, die pardoes als sneeuw voor de zon verdwenen toen de oplossing nabij was. Maar vooral dat ik die snelle oplossing zo verrekte geniaal gevonden vond, dat ik vind dat de uitvinder ervan toch minstens een plaatsvervangende Nobelprijs zou moeten winnen…

Dat maakte die tweede mooie én regenachtige Pinkstermiddag weer helemaal goed…

Wil je mijn blogstukjes in de mail ontvangen?

Voer je e-mailadres dan gauw hieronder in!

Over mij

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

2 Reacties

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Door Pix
%d bloggers liken dit: