Participatiemoe

P

Het zal de meeste lezers niet ontgaan zijn, ik ben nog nauwelijks actief op Social Media. Enerzijds ligt dat aan mijn eigen situatie. Als je, zoals ik, volop aan het mantelzorgen bent, verwacht ik niet dat men daar veel interesse in heeft. Ik ben altijd al zuinig geweest op het vermelden van huishoudelijke rompslomp en dagelijkse beslommeringen op Social Media. Die besognes gaan immers weer voorbij.

Soms nekt zich dat ook in mijn bloggen. Dat gevoel dat men geen interesse zal hebben in die sleur waartegen ik soms zelf ook als tegen muren aanloop. Dus schrijf ik dan maar niet. Wat ik zelf soms heel jammer vind, want juist dat ‘verplichte’ schrijven van mij, maakt dat ik me nog veel opgeruimder voel, nadien.

Vandaag probeerde ik mijn participatiemoeheid te analyseren. Waarom Social Media me de laatste tijd zo tegenstaat.

En dat is inderdaad ontstaan zoals Maartje Luif het noemt, het meestal totaal ontbreken van gesprekshygiëne. Toegegeven, ik ben al niet zo van de discussies, het oneindige argumenteren staat me vaak tegen. Houd het liever wat luchtig en vrolijk. En wat ik dan zie bij anderen, is dat men tijdens een discussie ‘te persoonlijk’ aanvalt, en vervolgens liefst het onderwerp uit het oog verliest. Altijd makkelijk van achter een muur tussen de wereld en jouw computer.

Zodra ik dat zie gebeuren – niet alleen bij mij – is de kous af, verlies ik mijn interesse en ga elders positieve dingen zoeken die me wél opfleuren. Er is immers al ellende genoeg in deze wereld.

Maar ik ben Irene niet als ik niet zeker wist, dat het ook een weinig Weegschaal eigen is, het dan maar direct op te geven. En ergens vind ik dat van de zotte, want ik verlies op die manier niet alleen veel mogelijk opties tot netwerken, maar het resulteert – indirect – ook tot minder bezoekers op mijn blog. Behalve dat het je aan veel interessante links en mensen zal ontbreken, omdat je dan maar niet meer meedoet.

Voor het nieuwe aankomende jaar heb ik me voorgenomen, dat Social Media gebeuren met frisse ogen te herevalueren. En echt, ik heb nog geen idee waar dat zal stranden. Ik denk dat ik de leuke volgers die ik al heb, gewoon in ere houd, en de rest ontvolg. Zo ontstaat er dan ook weer ruimte voor nieuw, nieuw, nieuw, en mag ik hopelijk eindelijk anderen – en ook mijzelf – weer betrappen op interessante gedachten.



Over mij

Irene

Als ik wat eenvoudige kreten roep als opgeruimd, energiek, niet snel gek te krijgen, humoristisch, betrouwbaar, oplossingsgericht en dat mijn haar altijd goed zit, krijg je al een aardig beeld van me. Liefst ben ik de hele dag creatief bezig met anything visual zoals logo’s, webdesign en -ontwikkeling. Kan niet buiten mijn iMac, iPhone en iPad, maar liefst ook niet zonder een biertje, nootje en chipje. Zolang gezelligheid maar troef is…

4 Reacties

  • Dat is jammer met social media, er is ruimte om gewoon bot in een discussie te duiken, zonder ook maar één moment na te denken. En aan de andere kant is dat juist ook weer mooi. Hoewel het wel aan te bevelen is even na te denken :)

  • Ik herken een deel van je verhaal.
    Toen ik met mijn nieuwe blog begon, hoopte ik op wereldaantallen bezoekers. Mijn trouwe lezers zijn mij trouw gebleven. Incidenteel leest iemand van buiten ‘mijn’ kringetje mij. De laatste weken tot de conclusie gekomen dat dat goed is. This is me. En zo blijf ik gevrijwaard van de scheldkanonades die ik regelmatig op het net voorbij zie komen en waarvan ik denk, laat maar.
    PS. Mijn ervaring is dat mensen wel degelijk over de struggles met mantelzorgen willen lezen. Juist omdat ze heel herkenbaar zijn.

Door Irene
Follow

Get the latest posts delivered to your mailbox:

%d bloggers liken dit: