Corona-dagboek, dag 8

C

Om je heel eerlijk te bekennen, is mijn ergste nachtmerrie door deze Coronacrisis werkelijkheid geworden. Ik vrees stiekem altijd dat ik in totale eenzaamheid terecht zal komen. Dat ik helemaal – moederziel alleen – ervoor zal komen te staan. En dat ik dan van ellende in elkaar zal zakken en nooit meer kan opstaan.

Het is frappant, dat ik echter de afgelopen dagen nog meer contacten heb dan anders. Dan wel niet in fysieke vorm, maar wel via online omgevingen. Met andere woorden, ergens ligt het bij jezelf, hoe je met dat isolement wil omgaan. Blijkbaar ben ik dus heel wel in staat om mijn isolement te buiten te gaan. Om contacten te leggen en te onderhouden, al is het vaak wel op zakelijk niveau. En ook al dien je die verrekte anderhalve meter afstand te houden.

Dat brengt dan toch maar weer een gevoel van opperste euforie. Zo van: jihaa ende hoera, ik kan blijkbaar óverléven, zelfs in slechte tijden. Ik kán het. Omdat ik het wíl. Het kost geen moeite. Het is ook geen overlevingsdrang. Het is doodgewoon communiceren van mens tot mens. Zonder fratsen.

Laten we hopen, dat dit Eureka gevoel heel lang zal blijven heersen. Hoe dan ook, zal deze blogpost er altijd eentje blijven om graag terug te lezen, om dat gevoel van euforie – al is het maar voor heel even – weer op te pakken…

Over mij

Avatar
Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

2 Reacties

Avatar Door Pix
%d bloggers liken dit: