Bloemen

Drie weken geleden verongelukte op mijn laantje een motorrijder. Die klap moet er een van buitenissige proporties geweest zijn want hij nam een bushokje mee in deze onfortuinlijke toestand.

Nu liggen er achter dat bushokje stapels met bloemen van familie, vrienden en andere connecties.

En iedere keer als ik er voorbij rijd, op de fiets of met de auto, krijg ik het zowel warm als koud van binnen bij het zien van deze respectbetuiging. Ontroerd, omdat men zo’n afscheid – eindelijk – blíjft respécteren! En aangedaan, omdat ik weet dat zijn moeder deze verschrikkelijke toestand met eigen ogen heeft moeten aanschouwen.

Ik kan hier ter stede meerdere onheilsplekken als deze aanwijzen.

Als in: ‘Nooit meer hier, maar voor altijd in ons hart…’

0
0

DELEN MAG:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on tumblr
Share on whatsapp
Share on email

WAT JE NIET WIL MISSEN:

REACTIES:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Over mij

picca moiHee hallo, ik ben Irene, bijnaam Pix en blog sinds 2002. Af en toe vind ik het heerlijk om in het toetsenbord te klimmen en alles lekker van me af te schrijven. In het kader van die geweldige flow, je-weet-wel. Ow… en mijn haar zit ook altijd goed… Lees meer.

REACTIES
Scroll Up

Subscribe

Just subscribe to my newsletter
to receive all fresh posts

home3-hero-img.jpg
%d bloggers liken dit: