Corona-dagboek, dag 2

C

Gedurende de dag houd ik me aangenaam bezig met mijn regime (lees dag 1). En probeer ik zo weinig mogelijk stil te staan bij het totale absurde van deze situatie. Zul je net zien, dat je juist nu zo veel mogelijk in contact wil zijn. Dat je de aanrakingen en knuffels, waar je normaal nooit naar taalt, nu ineens schijnt te missen. Of dat vriendelijke woord.

Geloof mij, ik vind het nogal zorgwekkend dat mensen anderhalve meter van je wegdeinzen tijdens dat kortstondige bezoekje aan de supermarkt. Of tijdens die babbel in de lift met wat buurtjes.

Het helpt me wel, enigszins, dat ik mijn brein afleid met klusjes. En daarnaast vrolijke gedachten. Muziek is daar zo’n behulpzaam middel bij. Het kalefatert mijn stemming per direct qua zo’n 150% op. De zon schijnt ook, het is met recht warmer. Ik kan even wat frisse lucht binnenlaten door mijn balkondeur een uurtje open te zetten.

Stiekem is mijn brein toch onbewust bezig met allerhande theorie├źn. Wat als ik toch maar mooi niet besmet ben, dan kan ik toch gewoon even bij mijn moedertje op bezoek? Of breng ik haar dan toch weer in gevaar? Dat niet weten, en toch een beetje huiverig blijven, maakt dat ik me ’s avonds toch maar even laat informeren door het nieuws. Me inlees via Internet. En die toespraak van onze PM op me laat inwerken.

Niet dat ik me naderhand enigszins gerustgesteld voel. Maar ik besef ineens wel des temeer de ernst van deze gruwelijke situatie. Hoewel mijn brein steeds weer uitvluchten wenst te verzinnen om het toch vanuit een ander gezichtspunt te bekijken. Een humoristisch standpunt. Maar het lachten vergaat me een beetje, zo zonder sociale contacten. Anderen schijnen dit soort situaties veel luchtiger op te nemen. Of lijkt dat maar zo?

Dan bedenk ik me plotseling dat het Internet niet alleen de meest waardevolle en prachtige uitvinding van alle tijden is. Dat ik ook blij ben met Whatsapp. En dat ik als de nood ├ęcht aan de man is, gewoon Skype aan kan zetten, zodat ik toch wat mensen kan spreken en aankijken.

Aan het eind van de dag ben ik met recht uitgeput. Mijn arme rug laat het afweten. Ik ga laat naar bed. En zak al snel weg in een diepe, dromerige, slaap…

Over mij

Avatar
Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

Ik wil reageren

Avatar Door Pix
%d bloggers liken dit: