Coronadagboek, dag 15

C

De laatste dagen komt mij die hele Coronatoestanden zo absurd voor, zo alsof we regelrecht en allemaal in een of andere zotte fictiefilm meespelen, dat mijn brein steeds weer op zoek gaat naar de humor erachter. Al is die soms verduiveld moeilijk te vinden. Ik merk gewoon op, dat ik na dat uitschateren van het lachen, het allemaal weer even beter aankan. Dus zoekt mijn brein steeds weer even een moment van relativeren, blijkbaar,

En dus kon ik het al gauw uitschateren bij het zien van een geweldige berg gestapeld grote pakken wc-papier in de supermarkt. Echt tot aan het plafond werd deze voorraad gepresenteerd. Want hee, stel je ‘es voor dat klanten niet kunnen hamsteren en dat de klant dit zou missen? Ik ben wel benieuwd, hoe snel die berg slinkt, dus zal ik vandaag weer ‘es gaan spieken. Ik besef nu hoe zot dat klinkt, ‘de supermarkt bezoeken om te zien hoe mijn mede-aardbewoners gewoon, doodgewoon, pakken wc-papier aanschaffen’.

Je zult maar content raken van dit soort voorvallen, zeg maar. Dan is er iets heel erg mis met je, vermoed ik.

Humor ligt op straat, zegt men weleens. Welnu, de straten zijn leeg. Heel af en toe zie ik een verdwaalde ziel, alleen, ergens lopen. Alsof die verloren is gelopen. Wezenlijk de weg kwijt is.

En dan lees ik dat, wilde dieren nu hun opmars gaan maken in de stad. En in gedachten zie ik mezelf dan verdwalen daar, en plots oogcontact hebben met die totaal verwilderde wolf, die op zoek is naar eten. En gedurende dat korte moment besef je al gauw, dat je dan niet weet wie het eerst geslachtofferd wordt. Maar je vermoedt jezelf, want je conditie is ver beneden pijl these days. Echt hard kan ik niet rennen, weet ik. Ik denk dat ik uiteindelijk uiteengereten gevonden zal worden. Overgeslagen door dat virus, maar niet door een wolf. Welk een ironie is dat?

En zie daar, dat mijn gedachten werkelijk met me op de loop gaan.

Ondertussen is het buiten licht geworden. Ik zie een prachtige zonsopgang. Vogels die vrij vliegen. Ja, zij wel, denk ik dan heel even jaloers. Zij mogen dat. Hun vleugels loslaten op de horizon. En gelukkig realiseer ik me dan weer, dat mijn gedachten ook los mogen. Dat ik nog mag fantaseren. Ver weg van onze zintuiglijke waarnemingen. Alsof je een andere waarheid proeft…

Over mij

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

2 Reacties

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Door Pix
%d bloggers liken dit: