Coronadagboek, dag 34

C

Het valt me nog alleszins mee om dichtbij mezelf te blijven. Aan de ene kant lukt dat, omdat ik het potdorie verzuim om me al te veel te laten informeren. Ik heb me voorgenomen om alleen de persconferenties van de heren politici te bekijken en dat op me in te laten werken. Ik ben al blij dat we deze lockdown een intelligente noemen. Dat snapt men direct. Zelfs ik.

Als ik me al te veel inlees, krijg ik af en toe van die rare angstkriebels. Vooral als men roept dat mondkapjes wellicht verplicht worden. Mijn hemel, ik heb nu – op die anderhalve meter afstand – al zo’n moeite met spraakverstaan. Als ik me dan ook al niet meer kan bedienen van spraakafzien, dan kun je beter geen gesprek meer met me aanknopen. Wel lekker rustig, overigens.

Door de tijdlijn van de diverse Sociale Media scrollend zie je precies wat anderen zoal bezighoudt; “De anderhalve-meter-toekomst- maatschappij” en zullen wij in die toekomst ooit nog terugkeren naar wat we ooit dachten dat ‘normaal’ was?

Ergens was ‘normaal’ natuurlijk helemaal niet normaal. Als iedereen liefst tweemaal per jaar op een verre vakantiereis wil (en toch GroenLinks stemt) en twee auto’s (natuurlijk van die hybridemodellen) voor de deur. Een hoog salaris (of basisinkomen) tegen minder uren werk. En bij aanschaf van een huis, direct op z’n strepen staat voor wat betreft dat perfecte ex- en interieur. En normaal was het zeker niét, dat als je iemand vroeg hoe het hem verging het antwoord louter was: “Druk, druk, druk!”

Misschien is juist deze periode goed voor bezinning ten aanzien van een reëel wensen- en eisenpakket van de mensheid. Want wat heeft een mens nu werkelijk nodig? Een goede gezondheid (?!), een flinke dosis mazzel of geluk, zo je het noemen wil, en beslist die zwaarwichtige pogingen om eindelijk eens tevreden te zijn met wat je hebt. En krijgt.

Zonder die voortdurende naijver en afgunst te koesteren jegens die miljardairs die blijkbaar ooit een briljant idee hebben uitgewerkt en daarvoor beloond werden. Vooral die verbittering ten aanzien van de blijkbaar meer fortuinlijken van deze aardkloot, snap ik werkelijk niets.

Maar goed, ik ben ook maar een mens van vlees en bloed. Nochtans, lijkt de afterparty van hopelijk deze Coronageschiedenis, een geweldig feestje te gaan worden. Met tenminste een stijging van netto 100% in ons empathie- en leefvermogen.

Over mij

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

1 Reactie

  • Grotendeels herkenbaar. Alleen van die 100% stijging ben ik een bang dat het niet gaat gebeuren. Lees nu al weer te vaak dat het de schuld is van… (vul maar in) en dat ‘de hardwerkende Nederlander’ gestraft wordt..

Door Pix