Coronadagboek, dag 36, plog

Pix' Daily confessions

0      1

Ja, dit is ‘m dan. Helemaal klaar voor de klus en mijn beste vriend op lange stok of paal (zo je het noemen wil) voor vandaag. Wat gaat er gebeuren, denk je dan? Het plafond, beste mensen, moet ineens wit. Het was dus gemêleerd crème-achtig, voorzien van een ongezond nicotinelaagje. En ik heb onwaarschijnlijke pogingen gedaan om deze actie zo lang mogelijk uit te stellen. Ik heb, werkelijk waar, al 3x hulptroepen opgeroepen. En letterlijk iedereen zie je dan denken: “Doe het zelluf!”

En ach, ik heb nog even de tijd, tot 20 mei maar liefst, om deze woning om te toveren tot een waar paleis.

Niets zonder de nodige voorbereidingen, natuurlijk. Mijn kat, Binkie, vond de tent om de sofa gebouwd een fijn verstopplekje. Nou ja, alles beter dan dat hij met z’n poten witte afdrukken achterlaat…

Na uitermate lang wikken & wegen, dacht ik vanmiddag toch maar, goh, laat ik eens beginnen. Kijk niet naar mijn slordigheidjes, die muur moet uiteindelijk ook wit. Maar pas als het plafond klaar is.

Met afgrijzen constateer ik na een uurtje of wat, dat het toch echt 2 lagen verf behoeft, dat plafond. Terwijl ik soms ook stiekem peins, dat dat schilderen nog best een sereen klusje is. Ik word beslist kalm van dat geaai aan het plafond. En echt, ik kan het iedereen aanbevelen.

En die blaar dan? Nu ja, dan weet je tenminste dat ik ook ‘es hard werk.

Gelukkig had ik deze morgen een vooruitziende blik en dus een maaltijd besteld, die ik fijntjes thuis liet bezorgen. Ja, ook de inwendige mens moest gevoed worden, immers. Al durf ik niet eens te melden dat ik minstens twee liter water heb weggedronken tijdens het klussen. Het is een warm huis. Die verrekte zweetparels heb ik inmiddels weggedoucht, alsook de andere helft van de emmer superlatex. Als je dan toch schildert, moet je dat wel kunnen zien, ja?

Had ik al geroepen dat ik vroeger niet genoeg schoppen kreeg van mijn ouders? Ik kreeg wel vaak op m’n kop. Wat dus nu resulteert in een klein postuur mijnerzijds, waardoor je net niet bij die lastige plekjes kunt komen.

Maar allez oeps, wat zeur ik nou? Met een beetje rek- en strekwerk, kom je er uiteindelijk ook wel…

Welnu, ik hoop dat jullie net zo genoten van deze dag als ik heb gedaan. Ik ga nu een aspirine slikken tegen de krampjes overal. En mijn arme vermoeide hoofdje ter ruste leggen. Welterusten, al tezaam…

Post-navigatie:




Gerelateerde blogposts:

One thought on “Coronadagboek, dag 36, plog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: