De wraak van de printer

D

Printers, tegenwoordig, zijn erg handig. Ze kunnen vrijwel alles, neem nou dat printen, of scannen of kopietjes draaien. Alles dus, behálve stofzuigen. En ook, als je ze wil gebruiken, doen ze het niet langer, want die cartridges die drogen uit. Je kent het wel. Of het is – uit wraak – volgens mij omdat de mens ze tegenwoordig zo werkloos laat toezien en niet laat meewerken.

Dus togen we vandaag op weg, naar de dichtstbijzijnde Mediamarkt voor een andere printer, die het hopelijk met van die navulbare flesjes toner wel gaat doen.

We kochten een printer, en deden een poging het ding thuis te installeren. Dat heeft me wel zo’n drie zeer ongeduldig en heetgebakerde uurtjes van mijn leven gekost. En waarom? Vraag ik me dan af?

Het enige wat zo’n ‘ding’ dan roept, is dat het bezig is ‘met een ander proces’, zonder overigens te melden welk een proces hem dan bezighoudt, zodat ik het in de kiem kan smoren.

Dat doet me dan weer verlangen naar zo’n jaartje of dertig geleden, toen we nog mochten meekijken welke bestanden belangrijk waren, en wat er precies geïnstalleerd werd. Plotseling daarna, was dat soort informatie overbodig geworden. Misschien omdat men de gebruiker ook weer niet al te slim wil laten zijn? Misschien omdat het niet van wezenlijk belang is voor ons als gebruiker? Je zult het in ieder geval nooit raden.

Ineens realiseerde ik me dat ik vrijwel tegelijkertijd een poging had ondernomen de printer aan het werk te zetten via di Mama’s smartphone en tablet. Dat was natuurlijk dat verrekte proces waar het niet uit kon ontsnappen. Ik killde dat proces. En toen, pardoes, begon de printer ineens alle printopdrachten, al die testpagina’s, uit te spugen. Eureka! Wij blij!

Toch snap ik nu, dan wel, dat ook een printer een ziel heeft en wat Karma uitdeelt als het daar zin in heeft.

Eentje die je rustig moet opstarten, net als ikzelf des morgens. Eentje die je af en toe moet aaien, en waarbij je ongenadig veel geduld moet betrachten als je ‘m al eens nodig blijkt te hebben.

Ik zal hem in het vervolg koesteren, net als mijn hart en brein, die nu op deze hopelijk luie zondagavond weer wat rust mag krijgen…

Over mij

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

Ik wil reageren

%d bloggers liken dit: