Een herinnering aan…

E

Terwijl ik gisteren even die welverdiende wandeling maakte door het enge bos hier vlakbij, herkende ik plots een voorbijganger. Ze zat bij mij op de middelbare school, bedacht ik me plots.

Even was ik haar naam kwijt. Was het nu Ellen of Karin of …? Nee, wist ik plots, ze heet Esther. En Esther was nu reuzetrots met haar kleinkind in de kinderwagen een wandeling aan het maken, ook door dat enge bos, maar dat terzijde. We maakten een korte vrolijke babbel, over haar kleinkind natuurlijk, en vervolgden daarna weer ons eigen pad.

En plotseling doemde weer die vage herinnering in mijn hersenpan op. We zaten allemaal te zweten tijdens die warme examendag op de meerkeuzevragen die gesteld werden gedurende het vak Frans of Duits, ik weet niet precies meer welk vak dat was. Maar wel, dat ik meerkeuzevragen altijd superfijn beantwoorden vind. Je kunt immers maar liefst twee antwoorden elimineren. En dan blijft er nog maar één antwoord over, die absoluut de juiste moet zijn. En dat allemaal als je een tekst even opnieuw checkt. Piece of cake, dus, voor mij, althans.

Maar niet voor de anderen, zo bleek. Want soms siste iemand achter of naast me. En smeekte me om een antwoord die ik gaf door mijn vingers in een ietwat gebroken en what’s worse niet-bestaande gebarentaal te vormen. Dat ging zo het hele examenlokaal door, naar ik begreep. Iedereen hielp elkaar. Volgens mij is iedereen destijds, louter door mijn voorzegcapaciteiten dan ook geslaagd.

Note: Ik heb nog even zitten twijfelen of ik deze blogpost wel zou moeten plaatsen. Wie weet, zijn de leraren van tegenwoordig nog steeds niet in staat om onze geheimzinnige gebarentaal te doorbreken of zelfs maar te begrijpen. Wie weet, worden die handige meerkeuzevragen zelfs niet eens meer gehanteerd?

Hoe dan ook, vond ik het erg grappig, te constateren dat de aanwezige leraren echt niets door hadden. En dat de hele meute nadien opgelucht weer kon ademhalen. En ook nog geslaagd waren.

Nog specialer is het dat Esther me in het voorbijgaan, ineens – wellicht uit verlate dankbaarheid – dat veelbetekenende knipoogje geeft. I must have done something good

Over mij

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

Ik wil reageren