• Menu
  • Menu

Gelukkig Nieuwjaar!

[bigletter custom_class=”bigletter”]Buiten klinken nog de naschokken van het heftige vuurwerk dat helaas deze dag nog niet klaar is. Binnen vloeit het bier rijkelijk tijdens dit borreluurtje en snoep ik van kliekjes die onvermijdelijk zijn overgebleven van de afgelopen feestdagen.[/bigletter]

Uiteindelijk is – na deze spectaculair luide nacht – de rust weer weergekeerd. Vuurwerkbommetjes waren geen knalletjes meer, het waren luid, immens luide, kanonslagen. Bij tijd en wijlen schudt het huis op zijn fundering, zelfs.

Ik kan me even vinden in deze stilte, tussendoor. Want even schud ik de melancholie, die onlosmakelijk verbonden is aan een typische Nieuwjaarsdag, van me af. Ik heb iedereen een gelukkig nieuwjaar gewenst, met volgens mij de twee belangrijkste ingrediënten van het leven: liefde en gezondheid.

Ook ik vond het leuk, ooit, vuurwerk. Als tiener, zelfs nog. Tot het moment kwam dat ik per abuis mijn sigaar, waar ik het vuurwerk gedurende mijn tienerjaren mee aanstak, weggooide en het bommetje in mijn hand uit elkaar knalde. Terwijl iedereen me met ontzetting aan stond te staren.

En terwijl op dat moment broerlief, het dat jaar met een buurjongen, erg spannend vond om in tientallen elektrabuizen honderden sterretjes aan te steken. De rook die daarmee ontstond was tot het eind der straten – zelfs tot de nabijgelegen marktplaats – nog te zien. De mist was enorm. Het kruid stonk erbarmelijk. Zelfs mijn lange rode blouse, die onder mijn dikke winterjas uitkwam terwijl ik mijn buren gelukkig nieuwjaar wenste, was van onderen zwartgeblakerd.

Dat was, zeg maar, die eye-opener, voor mij. Ik was er klaar mee, op dat moment.

Vuurwerk is wel grappig, om met een big bang het afgelopen jaar te doen applaudisseren ofwel te vergeten, naar eigen wens in te vullen, maar eigenlijk is alleen dat siervuurwerk pas echt leuk.

Ik weet dat zodra je eens mens de vrijheid schenkt geen grenzen te hoeven hebben, je deze eigenlijk ook niet meer kunt ontnemen. Maar de mens moet ook zelf de vrijheid nemen om eens goed na te denken en te weten dat je vuurwerk in handen van geautoriseerde leiding beter én veiliger kunt maken. Als was het ter bescherming van de mensheid en zichzelf.

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

Zie alle posts

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: