Half jarig

Ben nu halverwege mijn jaarlijkse cyclus, zeg maar. Over precies 6 maanden word ik 53. En dat rond middernacht. Mijn hele leven was ik ervan in de overtuiging een geducht avondmens te zijn, die het best functioneert tijdens de nachtelijke uren. Edoch, niets veranderlijker dan een mens. Dat, of ik realiseer me nu beter dat ik al die uurtjes slaap toch écht nodig heb.

Want ik slaap uitstekend. Het is alleen dat ik ’s nachts wakker word met briljante ideeën. Die schrijf ik tegenwoordig dan maar op. Of ik dicteer het even snel op mijn smartphone, die natuurlijk vlak bij mijn hoofdeind ligt. Als het maar niet ten koste van mijn vurig gewenste nachtrust gaat.

Overige zaken die me opvallen: ik word echt een beetje krakkemikkig de laatste jaren. Kwalen waarvan ik vroeger dacht, ze nooit te zullen krijgen, want hee, zo ben ik niet, overvallen me gewoonweg. Zo kamp ik de laatste weken met zeer pijnlijke voeten. Dat vind ik bijzonder lastig, want heb daardoor het gevoel danig in mijn bewegingsvrijheid te worden beperkt.

Nu kun je tijdens deze heftige omstandigheden natuurlijk roepen, waar wil je dan heen? En, zou het werkelijk schelen als je deze kwaal nu niet hebt? Maar pijn is niet grappig, het is alleen maar vervelend. En je wil je huisarts hier ook eigenlijk niet mee belasten. Die afweging, of het werkelijk waar een genoeg relevante kwaal is om een huisarts voor te bezoeken, weegt nu extra zwaar.

Maar er gebeuren ook fijnere dingen. Ik bespeur een afname, wellicht tijdelijk, in de klachten die ik voorheen had met betrekking tot die verrekte menopauze. Dat mag ook wel na zo’n twaalf jaar. En die knagende onzekerheid die me altijd zoveel hoofdbrekens bezorgde in het verleden, dat lost zich bijna als vanzelf op, wellicht door de toename van meer masculine hormonen? Al kan ik nog steeds veel wikken en wegen, maar dat is wellicht toch een beetje dat Weegschaal eigen.

Zelfs in een restaurant kan ik nog niet kiezen uit de diverse heerlijke menu-opties, waarbij het water alvast in mijn mond loopt en ik de gerechten vooraf reeds kan proeven, als het ware.

Tweeënvijftig-en-een-half. Dat klinkt pas stoer. Als ik nu terugdenk aan hoe ik vroeger stond tegenover mensen van mijn huidige leeftijd, dan dacht ik dat ze al écht heel oud waren. Maar hee, ik waan me nog steeds een achtentwintig-jarig Paaskuiken mét vijfentwintig jaar extra ervaring, dat is.

0
0

DELEN MAG:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on tumblr
Share on whatsapp
Share on email

WAT JE NIET WIL MISSEN:

REACTIES:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Over mij

picca moiHee hallo, ik ben Irene, bijnaam Pix en blog sinds 2002. Af en toe vind ik het heerlijk om in het toetsenbord te klimmen en alles lekker van me af te schrijven. In het kader van die geweldige flow, je-weet-wel. Ow… en mijn haar zit ook altijd goed… Lees meer.

REACTIES
Scroll Up

Subscribe

Just subscribe to my newsletter
to receive all fresh posts

home3-hero-img.jpg
%d bloggers liken dit: