Hunkeringen

H

Bevond me vanmiddag bij de check-out van ondergelegen supermarkt. Da’s niet altijd handig, maar wel verdraaide makkelijk, zo’n winkel dichtbij. Met name omdat het lijkt alsof ze dezelfde wakkere tijdstippen voeren als ikzelf. Maar dat terzijde.

Ik had al mijn boodschappen al op de band geplaatst, en dan bespeur je inderhaast toch nog even die doos (neger)zoenen met Paashagelslag vlak vóór de kassa. En ineens liep dat water me in de mond, dus greep ik naar die ene grote doos, waarvan ik wist dat ik de inhoud ervan in één ruk zou weghappen. Twee keer zes zoenen op een dag lijkt veel, maar heus, ik kan dat handelen. Al heb ik er achteraf dan toch weer een grijze wenkbrauwhaar bij gekregen van de ergernis over mijn totale onbeheersing in dezen.

Die check-out techniek is er natuurlijk al veel langer dan vandaag. En het zal je niet verbazen dat ik mezelf altijd weer vergeet in toom te houden met zo’n verdrie-dikkie-over-gehaalde impulsaankoop. Of het nou die sigaretten zijn, waarvan ik elke dag beweer, dat ik ook en toch zonder ben geboren. Of dat het nou die verrekt koesterende chocolate bites zijn. Ik ken geen zelfbeheersing. Ik hou mezelf voor dat ik het verdorie waard ben, net als die reclame van die verrekte blondeerspoeling op tv.

Ik ben dus zo iemand die zichzelf altijd weer die lekkernijen toestaat. Zo had ik laatst een wat felle discussie met mijn diëtist, die beweert (ja, bij hoog en laag) dat patat (of friet) wezenlijk helemaal niet lekker is. Kan zijn. Ik kreeg daar een heel warm lontje van en nam me voor deze diëtist in het vervolg niet meer tegen te komen.

Want jezelf voorhouden dat iets niet smakelijk is, is wat mij betreft jezelf voorliegen. Al is het dan misschien een leugentje om bestwil. Ik sta dat mezelf niet toe. Never nooit niet.

Zo worstel ik wat af in dit leven.

Want soms, heel soms, is zo’n doos (ja, 2 keer 6 zoenen) toch net iets te veel van het goede en raak ik misselijk van die zoete toestand. Net zoals ik misselijk werd van die crème brûlée die ik afgelopen weekend produceerde. Louter en alleen om te kijken of ik het kon.

Maar natuurlijk besef ik dat het langste lontje ikzelf ben. Of moet zijn. Behandel je lichaam als een tempel, enzo. En mijn diepste verlangens, lees: die hunkering, mijn spiegelbeeld ooit te kunnen omarmen zwaarder zou moeten wegen. Welnu, ik ga daar toch eens verder over peinzen. Want ergens weet ik dat die hunkeringen best op een betere manier beantwoord zouden kunnen worden…

Over mij

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

Ik wil reageren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Door Pix
%d bloggers liken dit: