Ik wuif Valentijnsdag maar weg

I

In de ogen van mijn psych las ik verward onbegrip op mijn antwoord dat ik niet zoekende ben naar een vaste relatie. En ergens bevreemdt mij dat dan ook weer een weinig. Een psycholoog zou toch volledig losgeslagen moeten zijn van dat gecultiveerde begrip dat huisje-boompje-beestje behelst?

En hoe komt het dan, rees die gruwelijke vraag bij mij plotseling ook weer op, dat ik absoluut alles uit de weg ga om die partner te vinden? Zelfs als die talloze dating-apps het je wel heel makkelijk maken te swipen, en dat ook maakt dat je je voorkeuren ineens kristalhelder krijgt. 

Want nee, ik wil niet daten met een man die reeds 5 koters bij 3 verschillende vrouwen heeft verwekt. Nee, ik wil ook niet dat afspraakje met die vent die samen met zijn hond of kat een profielfoto heeft. Of met die lefgozer die meent nog steeds op goede voet te staan met al zijn ex-en. Nee, ik ga niet voor hét uiterlijk. En zelfs als we elkaar via de chatbox heel veel te vertellen hebben, dan hoeft dat in real life nog niet zo te zijn, zo spreekt mijn ervaring.

Daarmee heeft de online datingwereld voorgoed voor mij afgedaan, vermoed ik zomaar.

Dat is wel eens anders geweest. Gedurende mijn tienerjaren, die roaring twenties, en verlaten dertiger jaren deed ik nog zo veel moeite. In elke vent school een potentiële partner, immers. Die mocht spontaan die vier koters met mij krijgen. En ik kan niet werkelijk zeggen, dat ik vaak teleurgesteld werd in de liefde, maar eerder gedesillusioneerd raakte.

Die talloze anticlimaxen berustten nog niet eens op mijn eigen ervaringen. Nee, ik hoefde alleen maar te luisteren naar familie en vrienden. Om me heen te blijven kijken om in te zien dat ik in de basis absoluut niet geschikt ben voor relaties. Toch?!

Omdat ik meen, dat ergens in de grijze oudheid er een vergissing is begaan. Denk aan religie. Denk Adam en Eva. En dat voor mij rare beginsel, dat men niet als compleet wordt gezien zónder vaste partner.

Ik kan hier úren over uitweiden. Het wordt ons allemaal maar opgelegd, die opgeklopte relatie-toestanden. En dat vanuit oudsher. Ik weiger pertinent daaraan mee te doen. En naarmate ik steeds ouder word, raak ik daar steeds meer van overtuigd.

Totdat ik vanmorgen mijn brievenbusje wilde legen, en daar volledig verbluft die toch  onverwachte en anonieme Valentijnskaart aantrof. Mijn hart bonst als nooit tevoren…

Over mij

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

3 Reacties

Door Pix