In afwachting van… een corona-uitslag

Ben natuurlijk het afgelopen etmaal minstens een miljoen keer overleden. Helemaal alleen gestorven, nog net niet opgegeten door mijn kat. Na afloop van die dieptragische coronatest daar ergens in het Badhoevedorpse. Want jees, jees, jees, de gedachten die je dan denkt. De overtuigingen die je dan hebt. Plotseling.

Laten we het maar niet hebben over dat staafje dat schijnbaar meterslang via je neus je hersens kan bereiken. En dat drie tellen lang. Of dat moment dat je ‘Aaaa’ mag zeggen als de andere kant van dat staafje in je keel zit te poeren. Dat duurde maar heel even, immers.

Nee, dan de terugrit naar huis. Eigenlijk weet ik niet meer hoe ik nog heelhuids thuis ben gearriveerd. Ik heb een levensgevaarlijke rit getrotseerd. Een ruzie met een vrachtwagenchauffeur na het invoegen op de snelweg overleefd. Een bijnabotsing met een taxi. En laat ik ook maar niet vertellen hoeveel slokken Cola met Coconutrum ik daarna heb weggezopen. Dat ik me vervolgens op bed heb gevlijd, halflazarus, min of meer in afwachting van dat gruwelijke doodsoordeel.

En dat dan dus je gedachten de vrije loop krijgen. Wat als dit grieperige gevoel me uiteindelijk deed belanden op een Intensive Care? Terwijl de artsen moeten bepalen of mijn arme moeke, die vast ook besmet moet zijn geworden door mijn vele aanwezigheid, even zoveel recht heeft op een plekje daar? Wat als ik het niet overleef? Wat als ik het wél overleef maar met al die gebrekkige bijkomstigheden waar ik andere coronapatiënten over hoor. Hoe leuk zal ik het leven dan nog vinden?

Van reëele gedachten naar minder rationeel ook. Want mijn klachten zijn uiteraard nog veel erger dan ieder andere coronapatiënt. Ik werd badend in het zweet wakker met de gruwelijke gedachte dat ik de rest van mijn leven hulpbehoevend zou doorbrengen. Nog net levend genoeg om met een rietje een colaatje te kunnen genieten. Nooit meer in staat om mijn huidige geweldige seksleven op te krikken.

Had ik dan gedurende mijn korte leventje nóg níét genoeg Karmapunten verzameld? Deed ik het dan allemaal verkeerd? Heb ik toch mijn handen niet vaak genoeg gewassen? Te veel datzelfde mondkapje gehanteerd? Hou ik niet voldoende afstand? Kan het dan toch nog ánders dan wel béter?

Tot ik vanmorgen om 11.49 uur mijn negatieve uitslag mocht vernemen. Ik heb me nog nooit zo snel weer zo kiplekker gevoeld, ondanks de koorts. Ik ben opgelucht. En blij, dat ook.

0
0

DELEN MAG:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on tumblr
Share on whatsapp
Share on email

WAT JE NIET WIL MISSEN:

REACTIES:

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll Up

Subscribe

Just subscribe to my newsletter
to receive all fresh posts

home3-hero-img.jpg
%d bloggers liken dit: