In anno review (gezondheid, liefde, carrière)

I

Deze review van het afgelopen jaar pen ik, terwijl de appeltaartgeur mijn neusgaten binnendringt. Het is de dag voor kerstmis en daar word ik altijd weer wat melancholisch van. Ik denk terug aan al die jaren dat kerst grote drukte betekende, voor mij en de mijnen. Dat is wat ingekakt. Helaas, mijns inziens. Ik zou de kerstdagen en nieuwjaarsnacht liefst in algehele dronkenschap doorbrengen. Met lekkere snacks in het vooruitzicht, in groot gezelschap met een aanzienlijke hoeveelheid menselijke input. Dat, terwijl iedereen het tegenwoordig liefst zo klein mogelijk viert.

Gezondheid

Behalve een ingezakte ruggenwervel en hogere scoliose – waardoor het lijkt alsof ik, als ik lang sta, bijkans door mijn gestel zak bij lang staan – heb ik qua gezondheid niets te vrezen. Ook mijn Philips (geh)oorbellen zijn dit jaar met succes vervangen. Al wil die eeuwige evenwichtsstoornis me nogal plagen, zo af en toe. Ik slaap goed (dank u). Ik eet gezond. Beweeg me suf.
En ook qua psychische constitutie gaat alles me – sinds jaren – beter af. Waarschijnlijk omdat mijn dagelijks leven voldoet, qua diepgang en emoties. Ik voel me (helaas) af en toe godsgruwelijk volwassen. En merk op dat, na die verrekt lange poos van ‘soul searching’ de afgelopen paar jaar, dit in mijn voordeel werkt. Mijn ziel bevindt zich na járen dan ook eindelijk op de juiste plek.

Liefde

Qua liefde doe en deed ik afgelopen jaar niet veel moeite (nog steeds niet) om een maatje te vinden. Ik denk dan altijd maar: je moet eerst leren van jezelf te houden en het geluk te vinden binnen jezelf, voordat je jezelf in de schoot werpt van die ander en hem smeekt jou gelukkig te maken. Ik weet – uit ervaring – dat een vent zulks niet intuïtief aanvoelt, maar wel snapt – door middel van de heersende vibraties – hoe het werkelijk met je is gesteld.
Er gaat bovendien iets troostends uit van ‘alles zelluf moeten’ doen. Het geeft me steeds weer dat kleine duwtje. En ook meer zelfvertrouwen. Mijn eigenliefde en -dunk zijn me duidelijk meer waard.

Carrière

Eén van mijn goede voornemens is mijn werkgebied als vrijwilliger in webdesign nog meer uit te breiden. En anderen, waar nodig, nog méér bij te staan met computerproblemen. Uit de dankbaarheid die ik daaruit ontvang, zo ontdekte ik het afgelopen jaar, haal ik veel meer voldoening dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Zelfs meer dan uit mijn grootste hobby, de schrijverij.

Al zit een baan bij een werkgever er voorlopig nog niet in, dankzij mijn fysieke gestel. Terwijl ik het bijkomende salaris dan wel weer goed zou kunnen gebruiken. Then again, ik leer nu steeds beter met weinig tevreden te zijn. Het aan leren van die kunst had ik zo’n twintig jaar geleden nooit voor mogelijk gehouden. Maar enkel en alleen maar plezier hebben in mijn werk kán. En mag ook.

Al met al was 2019 eigenlijk niet eens zo spectaculair. Maar het was wél een jaar waarin ik meer tot mezelf kwam. En mijn ego ook eens liet spreken, tot grote schrik van menigeen. Dat alles ga ik maar eens flink overdenken, vanuit mijn giechelspot.

Deze blogpost verscheen ook op hoevrouwendenken.nl.

Over mij

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

Ik wil reageren

Door Pix