Innerlijke criticus

I

Momenteel balanceer ik op het randje. Iedere keer, lees: iedere dag, wil ik mezelf zetten aan een blogpost. En iedere keer, lees: iedere dag, vertelt mijn sarcastische en ietwat neurotische criticus dat wat ik ook ga schrijven, het niet goed genoeg zal zijn om te worden gepubliceerd, hier op dit blog. Terwijl ik toch best een onderhuidse kriebel ervaar om ook eens datgene te beschrijven, wat mijn innerlijke criticus blijkbaar niet zou willen lezen. Zo van: lekker pûh!

Van de week werd ik dan ook weer met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik las een citaat van een of andere beruchte schrijver (ik meen Stephen King), die ooit heeft geroepen, dat zolang je niet voor jezelf schrijft, dat verhaal ook geen succes zal hebben.

Dat was natuurlijk een schot in een open doel. Ik keek mezelf eens lachend aan in de spiegel en zei: ‘Meisje, als je dan toch wil schrijven, dan schrijf je. Het mag de pret niet drukken dat het niet elke dag even interessant zal of kan zijn. Dat is het leven immers ook niet.’

Misschien is dat dan wel weer kenmerkend voor mij. Ik kan vreselijk voorbarig zijn, blijkbaar, met een oordeel dat iets niet interessant genoeg is. Waar een ander daar absoluut het nut niet van inziet. En juist enthousiast wordt, van datgene wat ik reeds lang naast me neer heb gelegd. Dat laatste overkomt me wel vaker. En zeker ook in mijn vrijwilligerswerk als webdesigner.

(Terwijl ik dit schrijf zit er een vlieg op mijn beeldscherm. Hij wast zijn pootjes en lijkt als het ware even mee te lezen.)

Het genoegen dat ik maar al te vaak ervaar, als ik dan toch wel die blogpost heb gepubliceerd, en een lange neus maak richting die innerlijk verziekende criticus, is vaak groots. En het levert me dan weer stevig wat binnenpretjes op, als ik dat strenge stemmetje eens mores leer, door hem zogenaamd de deur te wijzen.

Ik hoop bij dezen oprecht weer dagelijks een blogpost neer te kunnen zetten. Al zal ik dan onverhoeds op voet van oorlog met mijn criticus moeten leven. Het leven is immers te mooi om onbeschreven en gelaten langs je heen te laten gaan.

Over mij

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

1 Reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Door Pix
%d bloggers liken dit: