Intrinsiek extravagant

Mijn moeder roept het al járen: ‘jij bent extravagant’. Ik pas niet in een hokje. En als men me nieuwsgierig schattend aankijkt, krijgen ze steevast een andere kant te zien, van wat men – tja, hoopt – of qua vooringenomenheid vaststelt.

Het is dat masker. Ik laat mezelf niet gauw kennen. Hoop ik.

Dat extravagante was – toen al – een teken aan de wand. Op geen enkele manier paste ik in een schoolkader. Classificeringsstelsel. Of het gymlokaal. Ik voelde me ook anders dan anderen.

Al mag ik met trots stellen dat ik eerlijk gezegd niet weet hoe anderen zich voelen. Nog steeds is dat onveranderd. Ik ben een buitenbeentje. Soms probeer ik me aan te passen, dan zet ik mijn pretoogjes aan, draag wat leuks, toon me geïnteresseerd. En God zal weten, dat het helpt. Voor een momentje of twee. Men schijnt me te dulden.

Maar dat is natuurlijk never nooit niet goed genoeg. Noem het ‘blond ambition‘. Noem het onzekerheid. Ik wil altijd méér. Ik wil gelezen worden. Mijn lezerspubliek is me niet groot genoeg.

Er is een tijd geweest, ooit, dat het groter wás. Toen schreef ik nog in alle oprechtheid wat het pad was dat me bracht tot hier. Dat was geen simpele weg, daar kwamen veel psychiaters aan te pas. Dat maakte me echter niet sterker dan de bedoeling was. En dus ging ik schrijven. En voelde me langzamerhand meer een betere versie van mezelf worden.

Nog altijd hoop ik dat ik ‘ontdekt’ zal worden en gewaardeerd als sublieme extravaganza. Een woordenkunstenaar die ongecompliceerd dóór babbelt over schijnbaar belangrijke zaken. Een blogger die het licht – inmiddels – heeft gezien. Een blogger die het niet nalaat vooral over zichzelf te schrijven als de enige vorm die mogelijk is in Kunst. Maar vooral iemand die schrijft om weerstand te trotseren en zichzelf te overleven…

Abonneer je!

Voer je e-mailadres in...

Wat denk jij?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

7 Comments
  • Marjanne
    30 januari 2016

    Ik kan je geen baan geven, maar wel een plek in mijn hartje.. X

  • Liesbeth
    30 januari 2016

    Men ‘duldt’ je niet – men is blij dat je er bent. En dat je bent zoals je bent!
    Ik in ieder geval wel!

Iedere keer als ik mijn toilet bezoek, springt De Bink in het kleine wasbakje om even water te drinken!

Iedere keer als ik mijn...

Mijn favo voedsel maar weer ‘es op tafel gezet!! Mjam.

Mijn favo voedsel maar weer...

Jihaa, ‘t is me gelukt me voor 12 u aan te kleden... behalve die sloffen dan, maar dat vergeef je me vast wel...

Jihaa, ‘t is me gelukt...

Kat houdt geen afstand, hoeft wat mij betreft ook niet! 😘

Kat houdt geen afstand, hoeft...

Nieuwe aanwinst, zie die prachtige pluimen (rechts vd klok)

Nieuwe aanwinst, zie die prachtige...

Bij ons op de laan is het al Lente!!

Bij ons op de laan...

%d bloggers liken dit: