Koninginnedag revisited

K

De eerste klanken van het Wilhelmus drongen tot me door, en zachtjes zong ik wat bekende woorden mee. Al ken ik dus niet alle verzen. Al speurend bekeek ik de meute om me heen eens goed, wie dat nou wel goed deed.

Op dat moment kreeg ik een zacht tikje op mijn linkerhand, die veilig was weggestoken, net als de andere, in de broekzakken van mijn jeans. Het Wilhelmus, zo vond mijn pap, zing je niet uit volle borst mee met je handen in je zakken. Liefst houd je die handen ergens eerbiedig op het hart, maar gezien mijn leeftijd snapte ook hij wel, dat hij dat nog nét niet van me kon verlangen.

En mijn vader had een functie die dag. Vanuit de achterklap van zijn auto beheerde hij de geluidsinstallatie van het gemeentehuis. En ik, trots als ik op dat soort dagen altijd op mijn paps was, mocht dan altijd mee om te helpen. Was bij wijze van spreken al drie dagen voor die tijd plaatsvervangend nerveus in anticipatie op Koninginnedag.

We installeerden een microfoon op standaard, waar achter de burgemeester dan een speech zou inspreken. We monteerden op ietwat hachelijke wijze wat verderop een paar grote luidsprekers. En zorgden voor vrolijke muziek voordat de lokale drumbands hun optredens zouden doen. En de burgemeester dan die speech zou gaan geven.

Het was altijd loeidruk daar op dat stadhuisplein. We mochten er nog maar nauwelijks door om ons eigen plekje te vinden, dichtbij het stadhuis. Maar altijd weer was mijn vader die grote bekende die ‘het geluid verzorgde’, en had hij direct toegang tot in mijn ogen heel belangrijke personen bij de Gemeente.

En was er ook altijd de stress, want stel je eens voor dat de microfoon het zou begeven op het moment dat de burgemeester dan eindelijk die speech zou geven. Of erger, dat een van de luidsprekers het begaf. Of de tuner waarmee dat alles werd doorgegeven. Mijn vader had dan ook altijd wat reserves achter de hand, maar dat snap je.

Zo’n organisatie was achteraf altijd een groot feest, want ik kreeg vrijwel altijd ook een hand van de notabelen van de stad, achteraf als dank-je-wel. Maar goed dat zij nooit geweten hebben dat mijn handen tijdens het Wilhelmus…

Over mij

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

Ik wil reageren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Door Pix
%d bloggers liken dit: