Men noemt me al mevrouw, tegenwoordig

M

Ja, ik meen dat deze gruwelijke titulatuur ergens begon toen ik de 45 passeerde. Dan sta je bij een check-out en zegt zo’n jong grietje: “Fijne dag, mevrouw!” En ik ben het er echt niet mee eens. Zo ben ik bijkans de hysterie nabij, en zou zo’n lieflijk meisje wel eens door elkaar willen rammelen.

Want ik vind mezelf nog veel te jong voor zo’n titel. Zelfs nu ‘het nieuws’ piepels die over de vijftig zijn, reeds als “bejaard” bestempelen. ‘Pardon?’, denk ik dan. Ik ben nog altijd die oudere jongere. Althans dat verbeeld ik mezelf nog steeds.

Als ik terugkijk, was mijn 45ste levensjaar zo rond de tijd dat ik het opgaf mijn inmiddels grijze coupe te verhullen onder een donkerder, acceptabeler, tint. Alles om mijn babyface meer richting pokerface te houden, dat snap je.

Ach, bij die eerste grijze wenkbrauwhaar trek je het er nog venijnig en enigszins nonchalant uit. En maak je je verder niet al te druk over je toekomstige vergrijzing. Het was te doen, immers. En bij te houden.

Maar zo rond mijn 26ste levensjaar, reeds, wees mijn toenmalige schoonzusje me er nogal tactisch op, dat mijn haar best een leuk tintje mocht krijgen, zo rond de slapen. Ze bood me zelfs haar assistentie aan, en vanaf die tijd heb ik die verrekte haarverf-industrie vrijwel autonoom in stand gehouden.

Dat hielp. Want ik ben gezegend met een gezicht dat qua veroudering naarmate de jaren vorderen, vrijwel stil is blijven staan. Moet ik alleen niet al te vaak glimlachen, want dan zie je dus wel die verrekte lachrimpeltjes. En vooral niet zuur kijken, want ook dan verschijnen die hachelijke rimpeltjes rond de mond.

Ook make-up wil een eigen leventje gaan leiden, tegenwoordig. Bijvoorbeeld lippenstift, die overal overheen schijnt te moeten verdwalen, waardoor je toch steeds weer oogcontact moet maken met je spiegeltje, om al te grote schade te voorkomen. En lachrimpels die oogschaduw binnen no time adopteert in de meest bizarre uitwaaiingen en overige uitingen.

Het vergt wat ijdelheid hoor, dat ouder worden. Maar je wordt er beslist creatief, oplossingsgericht en levenswijs van. En daar kan zo’n caissière dan toch maar mooi een puntje aan zuigen. Lekker pûh.

Over mij

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

4 Reacties

Door Pix
%d bloggers liken dit: