Mijn eerste kalverliefde

M

Geloof dat ik tamelijk vroegrijp was. Getuige de groei van mijn borsten en met al dat geweld aan vrouwelijke tastbaarheid kwam mijn eerste menstruatie ook nog ‘es vroeg opduikelen. En toen spotte ik hem.

Hij was zo mooi bruin altijd, terwijl ik nooit echt veel in aanraking was gekomen tot dusverre met gekleurde mensen (mag ik dat nog wel zeggen?). Ik vond hem geweldig. Hij was lang, rank en slank. Hij had de mooiste stralend witte tandenglimlach die ik ooit gezien had. En kuiltjes, dat ook, als hij die big smile weer ‘es tevoorschijn toverde.

Mijn eerste liefde was dan ook heftig. Het was van het soort dat ik ’s nachts natte dromen kreeg en mijn eigen lichaam – vurig als ik was – aan het ontdekken raakte.

Ik geloof ook, dat hij tamelijk schrok van mijn liefdesverklaring. Hij was net twaalf, en ik elf. En als hij had kunnen blozen, wat ik dus niet kon ontdekken want hij keek uit verlegenheid heel even van me weg, had hij dat vast wel gedaan. Integendeel, hij wierp me de liefste stralend witte tandenglimlach weer toe, en samen liepen we hand-in-hand van school naar huis. Helaas woonde ik tamelijk dichtbij school, want mij leverde dat ‘samen lopen’ een nog heftiger buikgekriebel op, dan ik ooit voor mogelijk had gehouden.

Hij schrok ook toen ik hem vol op de bek zoende. Wat hem nog aantrekkelijker maakte in zijn jongensachtige onwetendheid nog. Maar hij kreeg alras de smaak te pakken. En samen waren we het eerste setje op de basisschool dat al hevig aan het ‘daten’ was. Wij speelden niet samen zoals onze leeftijdgenootjes nog wel deden. Vergaten ons kindzijn. Bespraken alles wat in ons opkwam. In feite waren we al een volwassen leven aan het ‘spelen’, en toegegeven, dat was nog best moeilijk af en toe.

Ik geloof dat ik nooit erger een liefdesverdriet heb ervaren, als toen zijn geweldig hartelijke moeder me vertelde dat ze terug zouden keren naar het verre Suriname. En volgens mij kon Attrick het dan ook niet zelf te berde brengen. Wat heet, ik zag hem nooit meer. Uiteindelijk bleek hij niet die geweldige prins op het witte paard te zijn, want zijn plotselinge en stilzwijgende afscheid kwetste me als dat kon, nog veel dieper.

Maar nog steeds als ik terugdenk aan die knappe kikkerliefde tussen ons, weet ik dat het stiekem gruwelijk heftig moet zijn geweest voor de nog jeugdige deerne die ik was. Al werd de herinnering eraan wel dat eerste harde stukje eelt op mijn ziel.

Over mij

Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

2 Reacties

Door Pix